Teenager's Diary

Diary 8 [Zawgyi]

ဆယ္ေက်ာ္သက္၏ ၁၆ ၁၈ ၂၀
.......................

ကြၽန္မ အထက္တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ထိ
ေနထိုင္မႈပံုစံက႐ိုး႐ွင္းတယ္

ဆံပင္ဂုတ္ဝဲခပ္႐ွင္း႐ွင္းေလးနဲ႔ တီ႐ွပ္ ၊ ဂြမ္းေဘာင္းဘီ႐ွည္ခပ္ပြပြ
အျပင္သြားမယ္ဆို တီ႐ွပ္နဲ႔ဂ်င္းေဘာင္းဘီ
ဒီေလာက္ေလးပဲ။
အျပင္ေတြဘာေတြလည္း သိပ္မထြက္ျဖစ္ဘူး ၊
မိသားစုနဲ႔တစ္ခါတစ္ရံ မုန္႔ထြက္စားတာေလာက္ပဲ
အဝတ္အစားဆိုကိုယ္တိုင္ဝယ္မဝတ္ဖူးဘူး
မိဘက အျဖဴဆိုအျဖဴ ၊ အမည္းဆိုအမည္း နာခံျဖစ္ခဲ့တယ္
ေသြဖည္ဖို႔လမ္းေၾကာင္းဆိုတာ မ႐ွိခဲ့ဘူးေပါ့... ။

အထက္တန္းေက်ာင္းၿပီးလို႔ တကၠသိုလ္စတက္ေတာ့
ကြၽန္မအသက္က ၁၆
ဝတ္စားဆင္ယင္မႈကေတာ့ နည္းနည္းေျပာင္းလဲခ်င္လာၿပီ

အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ..
ကြၽန္မေႂကြတဲ့styleက ပန္႔style ေပါ့
အရမ္းႀကိဳက္တာ ပန္႔style နဲ႔ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈေတြကို..
ကြၽန္မဆံပင္ကို အေ႐ွ႕ဆံၿမိတ္ခ်ၿပီး..ဆာမူ႐ိုင္းေကညႇပ္လိုက္တာ
မ်က္လံုးကို အနက္ေရာင္linerေတြ ဝိုင္းစက္ေနေအာင္ဆိုးတာ
လက္သည္းေတြလည္း အနက္ေရာင္ဆိုးထားတာေပါ့
ဂ်င္းေဘာင္းဘီအနက္ေရာင္ေအာက္႐ွဴးးက အသည္းစြဲ
ပလက္စတစ္ကြင္းအနက္ေလး ၂ခုေတာင္ လက္မွာဝတ္ထားေသး...။

အဲ့မွာ ျပသနာကစေတာ့တာပါပဲ.....
မိဘေတြကဆူတာေပါ့...
ဆံပင္ကိုမလိုက္မဖက္အေ႐ွ႕ေတြညႇပ္ခ်ထားတယ္
ၾကည့္လိုက္ရင္ တစ္ခ်ိန္လံုးမဂၤလာမ႐ွိတဲ့အနက္ေရာင္ေတြဝတ္
လက္သည္းေတြကို ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္အနက္ေရာင္ဆိုးရသလား
မ်က္လံုးကျပဴးးရတဲ့ၾကားထဲ အနက္ေရာင္ေတြကမဲသဲလို႔ ဘာညာ.

မိဘေတြရဲ႕ပံုစံခြက္ကေန ကြၽန္မ႐ုန္းကန္ခဲ့တဲ့ ပထမေျခလွမ္းပါပဲ
တစ္ေန႔တစ္ေန႔..ဒီကိစၥနဲ႔ပဲ တပူပူတညံညံနဲ႔ဆိုေတာ့...
နားမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး...စိတ္႐ႈပ္လာေတာ့ လူကၾကမ္းပါေလေရာ
အေမရာ...သမီးအခုပံုစံကဘာျဖစ္ေနလို႔လဲ?
အခုေခတ္လူငယ္ေတြအားလံုး ဒီလိုပံုစံပဲဟာကို..
သမီးဒီအရြယ္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ
အဝတ္အစားေလးေတာင္ ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက်ဝတ္ခြင့္မ႐ွိဘူးလား
သူမ်ားေတြလိုလည္းဆိုးသြမ္းေနတာလည္းမဟုတ္ဘဲနဲ႔..ဘာညာေပါ့
ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မငိုေတာ့တာပါပဲ...
စိတ္ေတြကသာ တက္ႂကြၿပီး ဘာညာျပန္ေျပာေနတာ..
ကေလးစိတ္မေပ်ာက္ေသးေတာ့ ဆူရင္ငိုတာပါပဲ...