[Author's POV]
House
Fews Moths Later~
ពីមួយខែទៅមួយខែតាំងពីមកនៅផ្ទះថ្មីនេះមក Hoseok ក៏មានការងារច្រើនត្រូវធ្វើជាងមុនហើយក៏មិនសូវមានពេលវាលាឲ្យនាងដែលគឺចេញពីផ្ទះទៅធ្វើការមកពីធ្វើការនៅតែក្នុងបន្ទប់មើលឯកសារសូម្បីតែអាហារពេលព្រឹកក៏លែងញុាំដែរ។
<<បង!មិនញុាំអាហារពេលព្រឹកសិនទេ!?>>រាងស្តើងសួរឡើងពេលដែលឃើញគេចុះមកត្រៀមទៅក្រៅ។
<<មិនបានញុាំទេ!!>>រួចគេក៏ដើរចេញទៅបាត់។
Evening
<<បងគួរតែចេញទៅអង្គុយលេងនៅក្រោយផ្ទះឬទៅសួនច្បារដើរលេងរំសាយអារម្មណ៍ស្មុគស្មាញលំហែខួរខ្លះទៅនៅតែក្នុងបន្ទប់បែបនេះមិនល្អទេ!>>រាងស្តើងមកប្រាប់ស្វាមីខ្លួនដែលកំពុងមមាញឹកនឹងការងារហើយក៏មិនតបនឹងនាងគ្រាន់សម្លក់បន្តិចរួចនាងក៏ដើរចេញទៅ។
Night
<<អូនគិតថាបងកុំគិតរឿងការងារពេកអីពួកយើងខាននិយាយលេងសើចជាមួយគ្នាយូរហើយ>>
<<ហើយថី!?>>
<<គឺអូនមិនចង់ឲ្យបងបែបនេះ>>
<<ក្រែងធ្វើរាល់ថ្ងៃដើម្បីចិញ្ចឹមនាងហី!?>>
<<តែអូនក៏ចង់ឲ្យបងខ្វល់ពីអូនណា៎>>
<<ហើុយ!!>>រួចគេក៏ងើបពីគ្រែដើរចេញពីបន្ទប់បាត់នាងល្អិតបានត្រឹមតែសម្រក់ទឹកភ្នែក។ដៃស្រឡូនយកក្រដាសលទ្ធផលពិនិត្យផ្ទៃពោះមកមើលកូននាងមានអាយុ5ខែហើយតែ…នាងមិនទាន់ហ៊ានប្រាប់គេទេ។
New Day
ដូចសព្វមួយដងនាងតែងតែព្យាយាមនិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលគេកុំឲ្យគិតរឿងការងារខ្លាំងពេកតែគ្មានបានប្រយោជន៍អ្វីទាំងអស់ថែមទាំងកាន់តែធ្វើឲ្យគេក្លាយជាមនុស្សមិនមាត់មិនកមិននិយាយស្តីដូចមុនហើយក៏សោះអង្កើយ។
Ding Dong...
ក្រាក!!
<<Taehyung!?>>
<<ចូលបានទេ!?>>
<<ប្រាកដណាស់!>>ហើយពួកគេក៏ចូលក្នុងផ្ទះទៅ។
KAMU SEDANG MEMBACA
My Wife (KH)
Romansa"គ្រួសារមួយកើតឡើងពីការផ្សំផ្គុំរវាងមនុស្សចាស់,សន្យារវាងមនុស្សចាស់តែបែបជាឲ្យក្មេងជំនាន់ក្រោយដែលមិនដឹងអីទទួលរ៉ាប់រងទាំងមិនចង់!តើពួកគេអាចធ្វើអ្វីបាន!?" "ដោយសារតែខ្លាចគ្មានអ្នកស្នងដំណែង, ខ្លាចគ្មានទាយាទ, ខ្លាចមិនបានមានចៅទួតហៅ, សុខចិត្តផ្សំផ្គុំមនុស្សពីរ...
