Save Me From Sadness(EDITING)

CHAPTER 01

A month later.

Little by little I was able to move on. Because I trust in God's process.

Kanina pa ako hindi mapakali sa klase, kanina pa ako kinakabahan. Kanina pa sa klase na napakabigat ng dibdib ko. Mabuti na lang at half day lang kami kaya maaga akong makakauwi.

Nandito ako sa parking ng school dahil dito ako maalas ihatid, at sunduin ni kuya Jepoy. Ang driver ko dahil hindi ako marunong mag-drive, at natatamad akong magpadriving's lesson.

Habang na-i-scroll sa Fb ay biglang tumawag si tito, at agad kong sinagot ang tawag niya.

"Hello po" bungad ko ng masagot ko ang tawag.

Bago siya magsalita ay may naririnig akon mga taong nagpapanic, at may narinig akong flat line ng monitor sa ospital.

"Date and time of death. Tuesday, February 3, 20**. 10: 36 pm" sabi ng isang lalaki

Yon pala ang bigla ng bumigat ang dibdib ko.

"Nak, wag kang mabibigla ah" mahinahong sabi niya.

"Bakit po, 'to?" Nagtataka kong tanong. Wala pa siyang sinasabi pero ang bigat na n dibdib ko.

Ilang minuto bago ko marinig ang mahinang paghikbi niya.

"Nak, kasi si mamu mo. Wala na, hindi na niya na kinaya"

No! No! No! No! FUCK! Hindi pwede! Si Evan, pwedeng mawala o mamatay pero si mamu? No.

"P-po?" Pinipilit ko talagang hindi niya marinig ang nangihinang boses ko. But suddenly my voice broke.

"Nak, nasa Garcia's Hospital kami." 'Yon an huling salita bago niya binaba ang telepono.

"FUCK!" I shouted

'Why?'

Nakita ko naman si mang Jepoy na tinignan ako sa rearview mirror.

'I can't. Can someone explain what's happening to my life? I'm so fuck up'

I brush my hair using my fingers, because of frustration, and i'm so frustrated as fuck.

"Mang Jepoy, dumaretso tayo sa Garcia's Hospital" Sabi ko at tango lang ang sagot niya sakin.

Isang oras din ang byinahe namin ara makarating sa ospital.

Sa ilang minutong palalakad ay nakita ko si tito na tahimik na nakaupo sa gilid, nakita ko din si mommy, at tita. Umiiyak silang lahat, dahil halos lahat sila ay malapit kay mamu.

"Mom" Tawag ko at agad siyang lumapit sakin tsaka yumakap sakin.

Nakita ko si mamu, na nakahiga sa isang kama. Nang makita siya ay agad na tumulo ang luha ko.

'Why?'

"Shhh baby, it's okay. It's okay" Malambing na sabi niya habang yakap yakap ako, at hinahagod ang likod ko. Paulit ulit niyang sinasabi na 'It's okay'. But it's not okay.

After two weeks. Balik na kami agad sa mga trabaho namin, sa loob ng dalawang linggo hindi ako pinabayaan ng mga kaibigan ko. Isang linggo sila nakitulog sa bahay, at magkakatabi kaming matulog.

BAGO mag-uwian ay ipinatawag ako ni prof Jayson, may mahalaa daw siyang sasabihin.

Agad akong pumunta sa class room 23 sa third building sa aming university. Nang makarating ako sa room 23, at agad ko nman siyang nakita.

"Sir, bakit niyo po ako pinatawag?" Tanong ko.

"Ahm miss Gonzales, isa ka sa pinakamaaling, at matalino sa klase ko. But miss Gonzales, nawawala ang focus mo sa pag-aaral. Masyado kang distracted, at alam mong scholar ka kaya dapat ay mas lalo mong pinamamabutihan ang pag-aaral mo. Mula first at kalahati ng third semester ay uno ang grades mo. Pero ngayon ano? 3? 2.4? At iisa na lang ng uno sa grade mo. Sad to say miss Gonzales wala ka na sa shcolar" Sabi ni prof Jayson, tsaka umabas sa office.