Untamed

Chapter 10

Chapter 10

"Are you ready, Raze?" tito Lar asked. The race is about to start any minute. Nakadungaw siya sa window shield ng sasakyan.

I gave him a small nod.

"Nervous?" he asked.

"Kind of. It's been a while since I compete." I answered, shrugging all of my thoughts.

Marahan niyang tinapik ang balikat ko.

"You can do it. Just race like the old times. Whether you win or lose, you won't lose people who truly support you."

I take a long, deep breath before smiling at him.

"Thank you..." I paused. "...for everything."

He nodded.

The engine started to roar. Minutes later, the race started. This is something I miss. While running, I remembered my training sessions with my father.

All my failures. Everything.

And I miss that feeling. I go at full speed. I can hear the crowd roar. I check at the scoreboard and see that I am currently in first place.

At the end of this race, I finally won and outpaced all of my fellow racers.

Pagkalabas ko sa sasakyan narinig ko agad ang hiyawan ng mga manunuod.

They were standing and doing a fist bump in the air, may mga iilan pa na ginawa ang signature pose ko.

Tinaas ko sa ere ang kamao ko at pagkatapos ay itinaas ko ang hintuturo ko.

Doing my signature pose which is number 1.

Mas lalong naghiyawan ang mga nanunuod. Samantalang sinalubong naman ako nila tito Lar.

Tito Lar hugged me saying congratulations. Ganoon din ang iba. My teams are here too kasama nila si Aaron. Isa-isa nila akong binati and of course I stop when Gregory is in front of me. Nabitin sa ere ang ngiti ko nang magtama ang mata naming dalawa.

"Congratulations." he smirked at me.

"I know you can win this." he said surely.

"Thanks." I smiled softly at him. We haven't talk yet simula noong bumalik kami galing sa Porbes.

Pagkatapos nang huli naming naging pag-uusap ni Gregory ay hindi ko na siya pinansin pa, ngayon na lang ulit. I have to focus for this race. Hindi puwedeng ang mga sinabi ni Gregory sa akin sa sasakyan ang makakapagpadistract sa akin. I can't afford to lose on this one and thank God I didn't.

"GRACE!" mula kay Greg ay nabaling ang atensyon ko sa likuran nila. And there I saw Vince, he's standing and smiling proudly at me.

Tumakbo ako palapit sa kaniya at niyakap siya.

"Vince! You came!" I said happily pagkatapos kong kumalas sa pagkakayakap sa kaniya.

"Syempre hindi ko ito palalampasin." nangingiting tango niya sa akin.

"Grabe! Hindi ka ba kinabahan doon kanina? Ako ata ang natakot para sa iyo e halos humiwalay na ang kaluluwa ko kanina habang pinanunuod ko ang laban niyo, lalo na ikaw." pagkukuwento niya. And I can't help but to laugh.

Humagikhik ako.

"Sanayan lang iyan, Vince. Pag lagi mong pinanuod ang laro ko masasanay ka rin." I said.

"Ganoon ba? Siguro nga." he gave me a nod.

"Congratulations nga pala. Ang galing mo!"

"Salamat, Vince. Salamat din sa pagpunta pa mismo rito."