Cristadith (Completed!)

Chapter 21

Phoenix's Pov

"Kumusta siya?" Tanong ko sa isang nurse na kakalabas lang sa silid ni Adith.

Mabilis na nahanap ko ang babaeng nakaupo sa gilid ng kama niya at nakatingin sa labas na tila ba'y malalim ang iniisip nito.

"We saw progress sir. Gumagaling na po siya, binawasan na po namin ang gamot niya. P'wede niyo na po siya iuwi next day," masayang balita ng nurse.

But I feel opposite.

Napatingin siya sa gawi namin, then she smile.

That smile. Hindi ko akalaing makikita ko ulit sa loob ng limang taon.

The next morning. Pinuntahan ko ang mga kapatid ni Adith. Megan and Florante was so worried about their step-sister. Mahaba rin ang gamutan na ginugol ni Adith.

They were the one who told me about Adith's condition. 15 years old lang si Adith noon nang makita nila nag kakaiba sa kaniya. She often talk alone. Only child siya at palaging busy ang magulang niya kaya madalas 'kong pinupuntahan siya kasama si Ian, na pinsan ko para naman ma obserbahan namin ito.

And I fell. I don't know if she felt the same way too. Hindi ko napansin ang lahat ng kawerdohan sa kaniya. I was blinded.

Pero hindi ko akalain na lalala pa ang lagay niya. Nabalitaan na lang namin noon na pinatay niya ang mga magulang niya sa mismong bahay nila.

She denied and keep on saying na ang mga kapatid niya sa labas ang pumatay sa mga magulang nito. Inimbestigahan din sila.

Sinabihan na ako ni Ian noon na may kutob siya na, baliw si Adith. Base sa nakita namin,she was bath with blood, pero nakakapagtaka dahil hindi nila makita ang gamit nitong panaksak ng magulang niya.

Days pass and at last I have the power to manage our company. Binayaran ko ang lahat ng nakakita sa pananaksak ni Adith para lang matakpan ito at hindi siya makulong.

Everytime I talk to her she often talk about Anastasia na kapatid niya. And to be honest kinabahan ako dahil doon.

How come she have a sister name Anastasia? Nag iisang anak lang siya ni Donya Cristal bukod na lang sa mga anak sa ibang babae ni Don. Christian. How do I know ? Our parents was best of all friends since their little and it turn out that my parents arrange our marriage since we were in our mother womb.

The whole week was peace. Pero noong sumunod na linggo ang nagpagimbal sa buong bayan.  Sunod-sunod ang pananaksak niya sa mga dating kalaro niya. Good thing at nagpakalayo-layo ang dalawa niyang kapatid sa labas.

And I don't have anything to do but to send my Adith in mental hospital.

And now is the day. After 5 years, mapapakasalan ko na rin ang babaeng itinakda para sa akin.

Lumapit ako sa kaniya para bigyan siya ng halik sa noo. She look so fine. Maikli at nakasuklay na rin ang buhok niya na hanggang leeg. So look so innocent. So fragile.

Sana lang hindi na bumalik ang sakit niya sa utak...

Finally, makakasal na rin kami. Kasal naman na kami sa papel since noong mag 18 siya because that was what my parents last words but today, in her 20th birthday actual ko syang ihaharap sa altar.

The mass goes well. All the visitor wasn't know about Adith's condition at wala akong balak na ipaalam sa lahat ang nangyari sa kaniya noon.

She look so gorgeous while smiling those lips. Hindi kita sa mukha niya ang sinapit niya sa loob ng 5 taon sa mental hospital. Napatingala ako sa langit. Sana naman ay tuloy-tuloy na 'to.