Μισώ να σαγαπω

Αγοράκι

Χρήστου POV

"Δηλαδή?" Ρωτάω

"Δηλαδή όλα είναι καλά. Είναι απλά σύνηθες αιμορραγία κατά τον πρώτο μήνα εγκυμοσύνης. Η λιποθυμία προήλθε από τα συμπτώματα και μαζί με την αναστάτωση. Τώρα χρειάζεται ξεκούραση και καθόλου αναστάτωση. Κυρίως σε εσένα μιλάω Χρήστο" λέει ο γυναικολόγος της μητέρας μου

Στον οποίο έφερα κατευθείαν την Χρύσα

"Παλι καλά. Μπορούμε να την δούμε?" Ρωτάει η μαμά μου

"Ναι περιμένετε μισό λεπτό να τελειώσουμε τις εξετάσεις και περάστε" απαντάει και έπειτα φεύγει

Πάω τα αγόρια λίγο πιο εκεί

"Πάρτε τα κορίτσια και πηγαίνετε σπίτι. Ελάτε αύριο θέλω αν μείνω μόνος μαζί της"

"Γιατί να αρχίσεις να την βρίζεις?* Φωνάζει η Ζέτα

"Μωρό μου άστον και πάμε έχει δίκιο" της λέει ο Μάνος

Αφού τα κορίτσια με βρισουν λίγο φεύγουν όλοι και μένω μόνος με τους γονείς μου

"Αγάπη μου να παραγγείλουμε νέο κρεβάτι τώρα. Η Χρύσα είναι έγκυος θα θέλει νέο άνετο κρεβάτι. Και ένα για το μωρό μας να πάρουμε και για τον Πέτρο ένα" λέει ενθουσιασμένη η μαμά μου

"Μαμά περίμενε πρώτα να με συγχωρέσει η Χρύσα"  λέω

Τόσες μαλακίες κάνω δεν θα μου φανεί παράξενο να με απορρίψει

"Χρήστο έλα περνά" λέει ο γυναικολόγος

Μπαίνω σιγά στο δωμάτιο ώστε να μην δημιουργήσω φασαρία και την ξυπνήσω

Αλλά είναι είδη ξύπνια και χαϊδεύει την κοιλιά της

"Είμαστε μαζί τώρα. Άσε τον ηλίθιο τον μπαμπά σου να μας χάσει. Και εμένα και εσένα" λέει

Γιατί είμαι τόσο ηλιθιος

Καθαρίζω τον λαιμό μου και το ξαφνιάσμενο της βλέμμα γυρνάει σε εμένα

"Τι θες εδώ?" Ρωτάει εκνευρισμένη

"Ήρθε να σας δω" λέω σιγά

"Δεν χρειάζεται καλά είμαστε" απανταει κοιτώντας έξω

Κάθομαι στην καρέκλα

"Χρύσα ξέρω ότι-"

"Όχι δεν ξέρεις. Δεν ξέρεις πως είναι να νιώθεις μόνη σου με ένα παιδί. Έχεις οικογένεια Χρήστο έχεις τα πάντα. Ξέρεις που πως ένιωσα εγώ?" Με διακόπτει

"Έχεις όλα τα δίκια του κόσμου αλήθεια αλλά πρέπει να με καταλάβεις  είμαι 20 χρόνων δεν ξέρω πως να αντιδράσω"

"Ενώ εγώ? Εγώ Χρήστο νομίζεις ότι γεννήθηκα για να γίνω μάνα? Νομίζεις ότι δεν έχω τρομοκρατηθεί. Φοβάμαι ότι μια μέρα θα ξυπνήσω και θα έχετε φύγει όλοι. Και εσύ το έκανες Χρήστο έφυγες έκανε τον μεγάλο μου φόβο πραγματικότητα" λέει έξαλλη

Πάει να σηκωθεί αλλά την ξανά βάζω στην θέση της

"Μην κουνιέσαι ακόμα θα πάθει τίποτα ο γιος μου"

"Γιος? Τι? Έμαθες τόσο νωρίς το φύλο του?" Ρωτάει

"Όχι βασικά να... Δεν ήθελα ποτέ παιδιά. Απλά τώρα δεν ξέρω δεν θα ήταν ωραία να είχαμε ένα αγόρι να παίζει ποδόσφαιρο?" Ρωτάω

"Γιατί όχι και ένα κοριτσάκι να κάνει μπαλέτο και να της έχουμε αδυναμία. Βέβαια και στον μικρό θα έχουμε αλλά θέλω κορίτσι" λέει χαϊδεύοντας την κοιλιά της

"Δίδυμα να κάνουμε.  Ένα αγόρι και ένα κορίτσι να προσέχουν ο ένας τον άλλον " αναφώνω ενθουσιασμένος

"Όχι δίδυμα. Πονανε πολύ στην γέννα"

Πάω τα την αγκαλιάσω αλλά απομακρύνεται

"Όχι Χρήστο. Εμείς χωρίσαμε αν θες να είσαι στην ζωή του παιδιου να είσαι μόνο να το κάνεις χαρούμενο αλλά εμείς οι δύο τελειώσαμε"

Την κοιτάζω

Γιατί η λέξη τελειώσαμε πονάει?

"Χρύσα ήταν παρόρμηση της στιγμής αλήθεια δεν εννοούσα τίποτα από αυτά. Σε αγαπώ όσο τίποτα άλλο απλά φρικαρα μωρό μου. Είμαι 20 χρόνων"

"Και εγώ. Και μάντεψε εγώ το θέλω το παιδί μου"

"Και εγώ το θέλω το παιδί μας. Θέλω ότι έχει να κάνει με εσένα. Θα σου δώσω χρόνο ναι? Όσο χρόνο θες αλλά θα είμαι δίπλα σας. Δεν θα σας αφήσω μόνους" απαντάω

Τα χέρια μου πάνε στην κοιλιά της 

"Γεια σου μικρούλη εγώ είμαι ο μπαμπάς σου. Και αν άκουσες κάτι που δεν πρέπει να ξέρεις ότι δεν το εννοούσα. Εγώ σε αγαπάω. Και εσένα και την μαμά σου"

Γειααα σας μωρααα

Πώς μου είστε?

Ελπίζω να σας άρεσε το κεφάλαιο

Ενημερώνω πως σε λίγα κεφάλαια τελειώνουμε😫

Αυτά για τώρα

Θα τα πούμε σύντομα

Φιλιά ♥️

Αντίο ❤️