Μισώ να σαγαπω

Μωρακιι

Χρύσας POV

"Δηλαδή είχε καρκίνο? Για αυτό μας άφησε?" Ρωτάει σιγά ο Πέτρος

"Ναι"

"Και εγώ την έδιωξα" απαντάει στον ίδιο τόνο με πριν

"Ει ει. Ο μόνος που δεν φταίει σε όλα αυτά είσαι εσύ. Ετοιμάσου να πάμε να την δούμε. Της έχουμε λείψει"

"Και εμένα μου έχει λείψει" απαντάει χαμογελοντας

Έχει το χαμόγελο του μπαμπά

"Ντύσου τότε" του λέω πειράζοντας τα μάγουλα του

Πάω στην ντουλάπα μου

Περνώ ένα μπλε κολλητό τζιν με ένα μαύρο πουλόβερ

Βάζω τα άσπρα μου παπούτσια και ψεκάζομε με λίγο άρωμα

"Χρύσα πήρε στο σταθερό ο Χρήστος σε ζητάει"

Ξεφυσαω

Με έπαιρνε αλλά δεν απαντούσα

Ξέρω ότι δεν του είναι εύκολο να εκφράσει τα αισθήματα του

Αλλά ούτε σε εμένα είναι

Περνάω όλα αυτά και μου είναι δύσκολο να εκφράζω τα αισθήματα μου

"Ναι?"

"Χρύσα γαμωτο σε έχω πάρει τόσες φορές δεν μπορούσες να το απαντήσεις μια φορά να μου πεις ότι είσαι καλά γαμω?" Ρωτάει εκνευρισμένος

"Είχα δουλειές Χρήστο έτσι και αλλιώς εσύ το είπες κάνεις τα πάντα για εμένα ενώ εγώ τίποτα γιατί να προσπαθώ?" Ρωτάω ειρωνικά

"Χρύσα δεν-" πάει να μιλήσει αλλά τον διακόπτω

"Τα λέμε αύριο στο σχολείο γεια" απαντάω και του το κλείνω

"Πάμε?"ρωτάει χαρούμενος ο Πέτρος

[...]

Χτυπάω κουδούνι

Τον κοιτάζω να φτιάχνει τα μαλλιά του και γελάω λίγο

"Ηρέμησε η μαμά είναι" του λέω

"Ναι αλλά έχω να την δω χρόνια" λέει σιγά

"Δεν πειράζει. Εσύ να είσαι ο εαυτός σου"

Ανοίγει η πόρτα και η μαμά μας κοιτάει χαμογελοντας

"Πέτρο μου" λέει σιγά

Ο Πέτρος πέφτει κατευθείαν στην αγκαλιά της

"Μην φύγεις ποτέ μανούλα ποτέ" ψιθιριζει μόνος του

Νιώθω τα μάτια μου να τσούζουν

Πόσο καιρό είχα να περάσω αυτή την στιγμή