Μισώ να σαγαπω

Μπαμπά μου

Flashback

Βάζω της άσπρες μου μπαλαρίνες και κατεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες

"Χρύσα θα λερώσεις το φόρεμα" φωνάζει η μαμά

Πηγαίνω στον Πέτρο και τον φιλάω δυνατά το μάγουλο

"Αδελφουλη κοίτα τι όμορφη που είμαστε" λέω γελώντας

"Πανέμορφη είστε" ακούγεται η φωνή του μπαμπά μου

"Μπαμπακα" φωνάζω χαρούμενη και πέφτω πάνω του

Με σηκώνει στην αγκαλιά του και με κάνει σβούρες

Χαμογελάω

"Κορίτσι του μπαμπά την έχεις κάνει" παραπονιέται η μαμά μου

"Μην ζηλεύεις την κόρη μας εσύ" απαντάει ο μπαμπάς μου

"Όλο χαζομάρες είστε εσείς οι δύο" παραπονιέται

"Μπαμπά μου"

"Έλα κορίτσι μου"

"Σε αγαπάω μπαμπά μου"

"Και εγώ πριγκίπισσα μου" απαντάει

End

1 μήνας αργότερα

"Χρύσα εσύ θες?" Ακούω την φωνή του Ιάκωβου

"Ορίστε?" Ρωτάω σιγά

"Ρωτάω θα πάμε σινεμά αύριο μιας και είναι Σάββατο θα έρθεις?" Ρωτάει ξανά

Αύριο?

"Όχι όχι αύριο δεν μπορώ" απαντάω κοιτώντας κάτω

Είναι το μνημόσυνο του αύριο δεν μπορώ να λείπω

"Γιατί έχεις κανονίσει κάτι?" Ρωτάει ειρωνικά ο Χρήστος

"Όχι" απαντάω χωρίς να τον κοιτάζω

Δεν θέλω να μιλάω για αυτό το θέμα

Ειδικά με τον Χρήστο

Μπορεί να μην ήμασταν μαζί αλλά-

"Χρύσα που θα πας? Λέγε" λέει η Ζέτα

"Πουθενά μην επιμένετε" απαντάω εκνευρισμένη

"Θα βρήκε γκόμενο"

"Δεν είμαι σαν και εσένα που αλλά λέω και άλλα κάνω οκ? Και σταματά να ασχολείσαι μαζί μου πια με πλήγωσες έγινε αυτό που ήθελες παρατάμε τώρα" φωνάζω

Με κοιτάει χωρίς να μιλάει

Νιώθω τα δάκρυα να προσπαθούν να φύγουν αλλά τα συγκρατω

Κανένας δεν μιλάει κοιτάζουν απλά εμένα και τον Χρήστο

"Μωρό μου" φώναζει η Άντζι τον Χρήστο