The Burning of Summer

Chapter Thirty Two

Chapter Thirty Two

"What now?" iritadong sagot ko dahil akala ko ay si Reid ang kumatok sa pinto only to find out that it's actually the old lady.

Pinagtaasan ako nito ng kilay bilang tugon.

"Kakain na ng hapunan."

"I'm not hungry."

Nakita ko ang pagkibot ng labi ng matanda na para bang mayroong nakakatawa sa sinabi ko pagkatapos ay nag-isang linya ang labi nito bago marahang tumango at walang sabi sabing tumalikod at lumabas ng kwarto.

The hell! Hindi man lang ako pinilit! Mabuti na lang talaga at hindi pa ako nagugutom and I'd rather starve myself than to eat with that jerk!

Mabuti na nga lang at mayroong tv sa loob ng kwartong tinutuluyan ko kaya kahit papaano ay nalilibang ako. Iyon nga lang ay palipat lipat lang naman ako ng channel dahil wala namang nakaka-entertain sa mga nakikita ko.

Ugh! This is all Reid's fault! Why did he bring me here? He's so stupid! And he asked for a date, not a freaking vacation! Because this looks like a vacation to me rather than a date! That bastard!

Lumipas ang oras at walang nagpunta sa kwarto ko upang tawagin ako para sa pagkain. Kahit ang anino ni Reid ay hindi kp nakita.

Umalis ako sa kama upang pumunta sa banyo at palabas nasa ngunit namali ako ng tapak dahilan upang madulas ako at mapasigaw ng hindi mabalanse ang katawan at tuluyang mahulog sa sahig.

"Shit!" sigaw ko.

My butt hurts but my ankle hurts the most. Shit talaga! How many more unfortunate events will happen to me? Pinilit kong tumayo ngunit ang kanang paa ko ay hindi ko maitapak ng maayos.

Naririnig kong may kumakatok sa pinto ng kwarto at boses iyon ni Reid but my pride is too high that even when I'm hurting like hell and obviously needs some help, I didn't say a word and just let him knock until he stops.

Binalik ko ang atensyon sa paa at sinubukang ulit igalaw iyon ngunit mas lalo lang tumindi ang sakit kaya muli nanaman akong napasigaw.

Marahil ay dahil doon ay bigla na lang pumasok si Reid at mabilis na lumuhod sa tabi ko nang makita akong naka-upo sa sahig.

He glared at me like a mad man, like I did something stupid. Sinuri niya ako gamit ang kaniyang mga mata.

"Bakit ka ba pasok ng pasok? Get out will you?"

"What happened?" asik niya.

His eyes dangerously looked at me telling me not to lie.

"I slipped okay?" saka ako tumingin sa kanang paa ko. "And I think I sprained my ankle, if not maybe its broken or something?" malamig kong tugon at ibinalik ang tingin sa kaniya na ngayon ay sa paa ko nakatingin.

I saw how his eyes turned from being cold to gentle. He took a deep exasperated breath and the next thing I knew, his warms hand held my back and the other scooped me and then he's carrying me out and carefully put me back to bed.

Umupo ito sa may paanan ko at marahang hinawakan ang paa ko. I was about to protest but when I felt his hands carefully touching my foot like he's so afraid that his touch would hurt me.

I shivered at that.

"Stop that." suway ko sa dito dahil sa hindi magandang pakiramdam na naidudulot ng ginagawa niya sa akin.

"I'll call a doctor.." tumayo ito at lumabas bigla at nang bumalik ito ay kasama na nito ang matandang babae.

"Paano ka bang nadulas sa banyo?" tanong ng matanda na iniisip pa yata na nagsisinungaling ako.