ανέμελη νιώθω τα καλοκαιρινά βραδιά, περπατώντας ξυπόλυτη στην χρυσαφένια άμμο
όταν σ' αγκαλιάζω κάτω από τα αστέρια της πόλης που δεν απέχουν πολύ από το σώμα μας
όταν κολυμπάω μέσα στα ζεστά βαθυγάλανα νερά της νύχτας και γελάω μέχρι να νιώσω το δάκρυα να τρέχουν απ' τις κόρες των ματιών μου
όταν παίρνω μια βαθιά ανάσα και απορροφώ το οξυγόνο της πόλης
για μια στιγμή, νιώθω γαλήνη
ανίκητη και αήττητη μπροστά σε όλους
τρέμει η ψυχή μπροστά στην ομορφιά αυτής της ζωής
αυτή είναι η δικιά μου δόση
ESTÁS LEYENDO
ανυπόστατα ψεύδη
Poesíaφεγγάρι μου, Μείναμε εδώ να κοιτάμε μαζί τα αστέρια Και να πιανόμαστε στις σκέψεις του μυαλού μας Περιμένοντας καρτερικά την ανατολή του ηλίου Και όταν έρθει τελικά, να τις ξανά κλειδώνουμε βαθιά μέσα και να υποκρινόμαστε πως είναι ασήμαντες Το ξ...
