ανυπόστατα ψεύδη

σταγόνες

Η αύρα του δειλινού με παρασέρνει
Επικρατεί μια περίεργη αίσθηση, ευφορική.

Σε παίρνει και σε μαγεύει
εσένα και τις σκέψεις σου,
στα άβατα του ουρανού
που παίζει τις μελωδικές του νότες με τη συνοδεία των δακρύων του που χτυπάνε τώρα στο παράθυρο σου και κάνουν κάθε ίχνος του σώματος σου να ανατριχιάζει

Η νύχτα έχει το κάτι διαφορετικό
κάτι πρωτόγνωρο
μαγευτικό

Το δάχτυλο σου ακολουθεί την πορεία των σταγόνων πάνω στο παγωμένο γυαλί,
ώσπου να χαθούν πλέον
και να έρθουν οι επόμενες

γιατί πάντα έτσι γίνεται 
άνθρωποι έρχονται και φεύγουν όπως οι σταγόνες της βροχής στο παράθυρο σου

άλλες πιο γρήγορα
άλλες πιο αργά
και άλλες πιο έντονα,
άλλες πιο σιγά