ανυπόστατα ψεύδη

περι τις επικαιρότητας

και κάθε βράδυ όταν η νύχτα σωπαίνει,
εκείνη πλαγιάζει στην κάμαρα της
και σιγοκλείνει νωχελικά τα βλέφαρα της

την στιγμή όμως που ο ύπνος φτάνει
για να θεραπεύσει την ανήμπορη ψυχή της,

νιώθει το βίαιο άγγιγμα του
να την τραβάει,
παρά τα χρόνια που πέρασαν
σε μια τρύπα
πιο βαθιά, πιο σκοτεινή
από εκείνη του αλλοφροσκείωτου ύπνου

και έτσι ανοίγουν για μια άλλη μια φορά τα μάτια της

Ένας εφιάλτης ήταν.
Ή μήπως όνειρο;

Θα' πρέπε να φοβάται που χρειάζεται να ξαναπεθαίνει κάθε απόσπερο ή να χαίρεται που δεν ήταν αληθινό;

Εσύ που ρωτάς αν το θυμήθηκε τώρα, Όχι.

Δεν το θυμήθηκε τώρα

Δεν το ξέχασε ποτέ.