Και που καταλήξαμε;
Ένα φως τρεμοπαίζει μέσα στην άδεια πόλη
Και τα πουλιά κουρνιάζουν στις γωνιές των δρόμων.
Οι άνθρωποι κλειδώνουν τους εαυτούς τους και φράζουν όλες τις χαραμάδες του μυαλού τους.
Τα πλοία βουλιάζουν στα λιμάνια χωρίς να περιμένουν κανένα ταξίδι, κανένα προορισμό.
Έσβησε η τελευταία λάμπα στο δρόμο.
Καληνύχτα ελπίδα.
Εύχομαι να σε ξαναδώ.
VOUS LISEZ
ανυπόστατα ψεύδη
Poésieφεγγάρι μου, Μείναμε εδώ να κοιτάμε μαζί τα αστέρια Και να πιανόμαστε στις σκέψεις του μυαλού μας Περιμένοντας καρτερικά την ανατολή του ηλίου Και όταν έρθει τελικά, να τις ξανά κλειδώνουμε βαθιά μέσα και να υποκρινόμαστε πως είναι ασήμαντες Το ξ...
