Ενίοτε,
οι αναμνήσεις την πλημμύριζαν,
η αλέγρα του διάθεση
η απαράμιλλη μυρωδιά του
η γλυκιά του φωνή
Μα πάνω από όλα της έλειπαν
τα δυό του χείλη
που ακόμη και αν την πλήγωσαν
εκείνη θα παραδινότανε
σε ένα τους φιλί ξανά
YOU ARE READING
ανυπόστατα ψεύδη
Poetryφεγγάρι μου, Μείναμε εδώ να κοιτάμε μαζί τα αστέρια Και να πιανόμαστε στις σκέψεις του μυαλού μας Περιμένοντας καρτερικά την ανατολή του ηλίου Και όταν έρθει τελικά, να τις ξανά κλειδώνουμε βαθιά μέσα και να υποκρινόμαστε πως είναι ασήμαντες Το ξ...
