Διπλός Πειρασμός

Κεφάλαιο 14: Για μια ζωή ελεύθερη και ωραία

Η κοπέλα κοίταξε το είδωλο της στον καθρέφτη. Της φάνηκε κουρασμένο μα συνάμα φωτεινό κάτω από τα δυο κίτρινα φώτα που βρίσκονταν στερεωμένα στη κορυφή του καθρέφτη της. Δεν ήταν και λίγα αυτά που περνούσε εκείνη και τα αγαπημένα της πρόσωπα. Μέσα από την ψυχρή αντανάκλαση, ατένισε το αντίγραφο του κουστουμιού της που κρεμόταν από τη κρεμάστρα του στον καλόγηρο. Κουβαλούσε κι αυτό τη δική του ιστορία, ίσως παρόμοια με τη δική της όμως με τραγική κατάληψη. Πια το ύφασμα του δεν ήταν απλώς ένα περίτεχνο βαμβάκι, αλλά της φάνηκε σαν να κουβαλούσε όλα τα βάσανα και τα δάκρυα του χαρακτήρα της, όπως και τον άδικο επίλογο. Δεν αναρωτήθηκε ποιο θα ήταν το δικό της τέλος. Δεν την ενδιέφερε να μάθει. Θα πολεμούσε, όποιο κι αν ήταν το κόστος, αρκεί να προστατεύσει τους συντρόφους της ζωής της και να υπερασπιστεί τα ιδανικά με τα οποία είχε μεγαλώσει. Έτσι θα ήταν ελεύθερη έστω πνευματικά, μέχρι την τελική ελευθερία, κυριολεκτική ή μεταφορική.

Άφησε όλα της τα βάρη να εγκαταλείψουν το λεπτεπίλεπτο κορμί της μόλις κάθισε στο σκαμπό με το αφράτο μαξιλάρι. Μέσα στο καμαρίνι επικρατούσε κρύο και έσφιξε τη λευκή σατέν ρόμπα, δώρο της Κλειούς για τα Χριστούγεννα επάνω στο κορμί της. Με δυο ντελικάτες κινήσεις, αφαίρεσε τις φουρκέτες που κρατούσαν τα πλεγμένα μαλλιά της στη κορυφή του κεφαλιού της και άρχισε να τα ξεμπλέκει. Ένιωθε σχεδόν άρρωστη, τον λαιμό της ξηρό, τα μάτια της να τσούζουν και τα μηνίγγια της να σφυροκοπούν, κάτι που υποχώρησε λίγο όταν τα μαλλιά της χύθηκαν ανέμελα στους ώμους της. Αδημονούσε για τη στιγμή που θα έφτανε σπίτι και θα έλεγε στην Ελένη να της φτιάξει ένα ζεστό χαμομήλι με λεβάντα κι ίσως της μιλούσε και λιγάκι πριν πέσει να κοιμηθεί. Η μοναξιά που ένιωθε ήταν αφόρητη και πια μέσα στο σπίτι μόνο με την Ελένη ένιωθε πως μπορούσε να επικοινωνήσει.

Ξεφύσησε βαριά, αναπολώντας τις στιγμές που μπορούσε όντως να συζητήσει με την αδερφή της, ακόμα κι αν οι συζητήσεις τους αφορούσαν πράγματα ασήμαντα, όπως τη μόδα και τους νεαρούς θαυμαστές που τις περιέβαλαν. Πια δεν ζητούσε την γνώμη της για τίποτα, ούτε για το θέατρο που ήταν το ισχυρότερο κοινό τους και συνήθως περνούσαν ώρες ατελείωτες μιλώντας για αυτό.
Ένιωθε πως την έχανε, πως σιγά- σιγά, ο κακός δαίμονας που είχε καταλάβει την Ευρώπη μαύριζε και τη καρδιά της αδερφής της και τύφλωνε την κρίση της, έτσι ώστε να μην καταλαβαίνει πια που σταματούν τα όρια της ηθικής και αρχίζουν αυτά της στυγνότητας. Η ίδια όμως το είχε επιλέξει αυτό μόνη της, ο, τι κι αν της έλεγε η Ερατώ για να την συνετίσει πλέον φαινόταν μάταιο.
Περίμενε πως έστω, η ενασχόληση της με το θέατρο θα την εξευγένιζε και θα διέγραφε τον προσηλυτισμό που είχε υποστεί από τον πατέρα τους και από τις νέες της παρέες. Κρυφά, συνέχιζε να ελπίζει σε αυτό. Μπορεί να έχανε τη πίστη της στον Θεό, όμως πάντα πίστευε στο θέατρο, ακόμα και σε τόσο σκοτεινούς καιρούς.