Διπλός Πειρασμός

Κεφάλαιο 01: Η πρώτη γνωριμία

Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι!

Έλληνες, οι Γερμανοί εισβολείς εβρίσκονται εις τα πρόθυρα των Αθηνών.Αδέρφια! Κρατήστε καλά μέσα στη ψυχή σας το πνεύμα του μετώπου! Ο εχθρός εισέρχεται με όλας τας προφυλάξεις εις την έρημον πόλιν με τα κατάκλειστα σπίτια.Έλληνες! Ψηλά τις καρδιές! Ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι Ελληνικός. Θα είναι Γερμανικός και θα μεταδίδει ψέματα!Έλληνες! Μην τον ακούτε! Ο πόλεμος μας συνεχίζεται και θα συνεχιστεί μέχρι της τελικής νίκης. Ζήτω το έθνος των Ελλήνων!

Σιωπή επικρατούσε όσην ώρα έπαιζε το Έκτακτο Ανακοινωθέν στο σπίτι του τέως Υφυπουργού εξωτερικών Περικλή Αναγνωστάκη. Όλη η οικογένεια του, η γυναίκα του και οι δύο του κόρες είχαν μαζευτεί κοντά στο ραδιόφωνο και άκουγαν με προσοχή την ανακοίνωση, όπως και το υπηρετικό προσωπικό, πιο απομακρυσμένα βέβαια από τους κυρίους τους.

Η μικρότερη κόρη του, η Κλειώ καθόταν πλάι του, ενθουσιασμένη και λίγο πιο 'κει όρθια στεκόταν η μητέρα της, Μαρία Αναγνωστάκη, σφίγγοντας το πανάκριβο ύφασμα της φούστας της στις γροθιές της, κοιτώντας το πάτωμα με μάτια βουρκωμένα. Σε έναν τοίχο πιο μακριά από την ομήγυρη είχε γείρει η μεγαλύτερη κόρη του Αναγνωστάκη, η Ερατώ καπνίζοντας σιωπηλή το τσιγάρο της. Τα μάτια της δεν δάκρυσαν, παρά μόνο κοιτούσαν άψυχα το κενό, χαμένη στις χαοτικές σκέψεις της.

Ο Εθνικός Ύμνος στο τέλος της ανακοίνωσης δεν πρόλαβε να ακουστεί, καθώς την κάλυψε η φωνή του πατέρας της που είχε πεταχτεί από την θέση του με μάτια που έλαμπαν, όχι από τα δάκρυα που είχαν συσσωρευτεί εκεί, αλλά από την άγρια χαρά που ένιωθε.

«Γρήγορα! Μαρία, βάλε το υπηρετικό προσωπικό να δουλέψει πυρετωδώς! Έχουμε γιορτή απόψε!» Η γυναίκα του και η Ερατώ τον κοίταξαν λες και ήταν παράφρων. Μια απορία διαφορετική, βρισκόταν στην άκρη της γλώσσας και των δύο μα καμία δεν την εξέφρασε. Η Μαρία κούνησε διστακτικά το κεφάλι και αποχώρησε για να μεταφέρει τις διαταγές του άντρα της. Η Ερατώ όμως δεν κουνήθηκε σπιθαμή. Κοιτούσε με απογοήτευση τον ψηλό, λυγερόκορμο άντρα που είχε την ατυχία να αποκαλεί πατέρα της και αγκάλιαζε χαρούμενος την μικρότερη κόρη του που η χώρα τους είχε υποδουλωθεί από τα ναζιστικά στρατεύματα, αντί να κλείσει όπως όλοι οι γείτονες τα παράθυρα και να θρηνήσει την χαμένη ελευθερία της χώρας του.