Διπλός Πειρασμός

Κεφάλαιο 07: Και όποιος αντέξει

❝Κανένας ποτέ δεν υπολόγισε, ούτε και τα ποιήματα ακόμα, πόσα μπορεί η καρδιά να αντέξει.❞

— Ζelda Fitzgerald

............................................................

Το ίδιο ζεστό απόγευμα βρήκε την νεαρή Κλειώ να παλεύει για να κατανοήσει τη βαθύτερη φύση του ρόλου που της είχε ανατεθεί, καθώς βρισκόταν στο θέατρο εν ώρα πρόβας. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν αρκετά συγκεντρωμένη όπως τις προηγούμενες φορές και μάλλον ευθυνόταν ο έρωτας που μεγάλωνε μέσα της μέρα με την μέρα για τον ξανθό και γοητευτικό άνδρα. Το μυαλό της ανήμπορο πλέον να παρευρίσκεται στο παρόν της στιγμής, πετούσε ανέμελο στις πρώιμες αναμνήσεις που είχε χτίσει μαζί του και σε αυτές που θα έρθουν αργότερα.

Ο έρωτας είναι μαγικός, συλλογιζόταν. Ένας σκέτος παράδεισος, φτιαγμένος για δύο. Ένας ολάνθιστος κήπος, ευωδιαστός με το άρωμα των κατάλευκων κρίνων να υπενθυμίζει και στους δύο επισκέπτες την αγνότητα του. Και όταν επιτέλους τα δύο κορμιά ενωθούν και γίνουν ένα, φωτιές της κολάσεως θα τυλίξουν τα σώματά τους. Είναι προτιμότερο μία κόλαση στον παράδεισο παρά το αντίθετο, γιατί αυτό εξάλλου είναι η βαθύτερη έννοια του έρωτα, να αισθάνεσαι άγγελος και διάβολος ταυτόχρονα, να μην γνωρίζεις ποια από τις δύο αυτές προσωπικότητες σου θα κυριαρχήσουν. Φαντάζει σαν έναν πόλεμο με πεδίο μάχης την ίδια την ψυχή. Και όπως οι φλόγες θα χαϊδεύουν απαλά το κορμί σου εσύ θα εύχεσαι να λιώσεις στα σαρκικά αγγίγματα και χάδια του αγαπημένου σου.

«Δεσποινίς Κλεοπάτρα;» αναφώνησε εξαιρετικά εκνευρισμένος ο σκηνοθέτης, ο οποίος στεκόταν με τη γερή και ψιλή κορμοστασιά του στο βάθος της σκηνής. Ήταν πλέον γνωστό πως τον εκνεύριζε η ανευθυνότητα και η ασυνέπεια που πήγαιναν σαν το τρίο της Αγίας Τριάδας με την αδιαφορία. Πάντα ήθελε την προσοχή όλων των μελών της θεατρικής του ομάδας και η αυστηρότητα ήταν ένα από τα στοιχεία του χαρακτήρα του που φημιζόταν αρκετά για αυτό.

«Εμμμ..ναι..» απάντησε η Κλειώ απορημένη, μόλις ξύπνια από τον κόσμο των βαθιών της σκέψεων, επιστρέφοντας στην πληκτική πραγματικότητα κάπως απότομα. «Συγγνώμη απλώς να..» όπως πάντα ήταν έτοιμη να δικαιολογήσει τον εαυτό της με την έκφραση του προσώπου της να δείχνει πόσο πολύ είχε αναστατωθεί, είχε σχεδόν αναψοκοκκινίσει και δεν ήταν εξαιτίας της σχετικά ανυπόφορης ζέστης που χαρακτήριζε το κλίμα της εποχής, αλλά της ντροπής που αισθάνθηκε λόγω της επίπληξης που δέχθηκε.