ZawGi
Eun Gi ေလွခါးထစ္ေတြအတိုင္း ဆင္းလာရင္း ထမင္းစားခန္းထဲသို႔ ဦးတည္ခဲ့သည္။
အခန္းထဲက ကြၽန္းစားပြဲႀကီးရဲ့ ထိပ္ဆံုးမွာေတာ့ ဖိုးဖိုးႀကီးက မနက္စာကို ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာ စားေနလ်က္။ တိတ္ဆိတ္လြန္းသည္မို႔ အခန္းႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ ဖိုးဖိုးႀကီးရဲ့ ဇြန္းခရင္းတို႔ ထိခပ္သံတိုးတိုးေလးသာ ၾကားေနရသည္မွာ သူလမ္းေလ်ွာက္လာတဲ့ ေျခသံေတြကမ်ား က်ယ္လြန္းသြားလား ျပန္ေတြးမိသည္ အထိ။
သူ ေျဖးညင္းစြာ လမ္းေလ်ွာက္လာခဲ့ၿပီး ခံုတစ္ခံုတြင္ ဝင္ထိုင္မိလိုက္သည္ႏွင့္ မျခားနားစြာ ခက္ရင္းကို အသံျမည္ေအာင္ စားပြဲေပၚသို႔ ခ်လိုက္သၫ့္ ဖိုးဖိုးျကီးေၾကာင့္ သူပါခါးေလး မတ္သြားသည္အထိ။ လက္ကိုင္ပဝါျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းသို႔ ဖိသုတ္ကာ ထသြားဟန္ျပဳမၫ့္ ဖိုးဖိုးႀကီးထံမွ အိမ္ေတာ္ထိန္းလီကို ေခၚသံျပဳသည္။
"ေသာက္ရမဲ့ ေဆးေတြကို အခန္းထဲဘဲ လာပို႔လိုက္"
ျပတ္သားစြာ ေျပာဆိုလာတဲ့ ခိုင္းေစသၫ့္ အသံ။
"ဟုတ္ကဲ့ပါ သခင္ႀကီး"
ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ထြက္သြားတဲ့ ဖိုးဖိုးႀကီးရဲ့ ေနာက္ေက်ာကို ၾကၫ့္ၿပီး Eun Giဝမ္းနည္းမိသည္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ မရိွေသးေပမဲ့ ဖိုးဖိုးႀကီးက သူ႔ကို မုန္းေနသလို ခံစားရတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးမလား။ ငါစိတ္အထင္မွားတာ ေနမွာပါ။ သူေရာက္တာ တစ္လနီးပါး ရိွေနၿပီ ဆိုေပမဲ့ အခုထိ ဖိုးဖိုးနဲ႔ စကားေတာင္ ေျပာဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေရ႔ွမွာ အျမင္မေတာ္တာ ျဖစ္ထားတာလဲ မရိွဘူး။ ဖိုးဖိုးနဲ႔ စကားေျပာရင္း အခန႔္မသင့္ ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ ေဝးေသး။
ဟုတ္တယ္။ သူ႔ဘာသာသူ စိတ္အခန႔္မသင့္တာ ရိွလို႔ေနမွာပါ။ စိတ္ဆင္းရဲ စရာေတြ ေခါင္းထဲ မထၫ့္စမ္းနဲ႔ Eun Gi။
Eun Gi တစ္ေယာက္ သူ႔ေခါင္းကို သူခါထုတ္ၿပီး မေကာင္းတဲ့ အေတြးေတြတစ္ခါထဲ လြင့္ေျမာသြားေစရန္ႀကိဳးပမ္းမိသည္။
"ေဟာ ဖိုးဖိုးက သားတို႔ကိုေတာင္ မေစာင့္ဘဲ အေစာႀကီးစားၿပီးသြားတာဘဲ"
