Zawgi
ေရာက္ေရာက္ခ်င္း Jung Hoonက အားကိုးစရာလူေတြ့လိုက္သလို သူ႔အနားကပ္လာသည္။
ဒီေကာင္ေလး တကယ္ငိုထားတာဘဲ။
သူ႔ပံုစံက ၾကၫ့္ရတာ ပ်ာယာခပ္ေနေသာ္လည္း ဘာလုပ္လို႔၊ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိဘဲ ဟိုေယာင္ေယာင္ဒီေယာင္ေယာင္ျဖစ္ေနပံုရသည္။
အဖြဲ႔မွဴးLuထံ စကားစေမးရန္ျပင္ေတာ့ ျဖတ္ခနဲခံစားမိလိုက္တဲ့ အရာ။
ေဘးနားကေန ျပန႔္က်ဲသြားတဲ့ အျဖဴေရာင္စာရြက္ေတြ။
သူ ေဒါသကေထာင္းခနဲထြက္သြားသည္။
အဖြဲ႔မွဴးက သူ႔လက္ထဲကကိုင္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြနဲ႔ Tae Hyungမ်က္ႏွာကို ေကာက္ေပါက္လိုက္ခ်င္းေပ။
ဝန္ထမ္းေတြ အားလံုးေရ႔ွမွာမို႔ အကုန္လံုးက အံ့ဩသူက အံဩနဲ႔ ဝိုင္းၾကၫ့္ေနၾကသည္။
ေနာက္ေတာ့ တိုးတိုးတိတ္တိတ္နဲ႔ သူ႔ကိုၾကၫ့္ကာေျပာေနၾကျပန္သည္။
Tae Hyung ရွက္စိတ္နဲ႔ ေဒါသေတြေၾကာင့္ မ်က္ႏွာကထူပူလာသလို ခံစားရသည္။
ဒါ ပထမဆံုးဘဲ သူ႔ဘဝမွာ။ လူအမ်ားေရ႔ွမွာ အရွက္တကြဲအက်ိဳးနည္းနဲ႔ ေဒါသတႀကီးဆက္ဆံခံလိုက္ရတာ။ သူကို အိမ္က Kim ဖိုးဖိုးႀကီး၊ appaနဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြ တစ္ခါမွအခုလိုမဆက္ဆံဖူးေပ။ သူစိတ္ထဲက ေဒါသေတြေၾကာင့္အသက္ျပင္းျပင္းရွႉ၍ လက္ကိုဆုပ္လိုက္ျဖန႔္လိုက္လုပ္ကာ ေလ်ွာ့ခ်ရန္ႀကိဳးစားမိသည္။သူ႔ကို အသံုးမက်တဲ့သူတစ္ေယာက္လို ျပဳမူသြားတာတကယ္ခံရခက္သည္။
"စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ မင္းတို႔အလုပ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ေနၾကတာလဲ။ မင္းတို႔ရဲ့ perfumeကို ဧၫ့္ႀကိဳပြဲက လက္ခံတဲ့သူတိုင္း complainေတြတက္ေနၾကတယ္။ သူတို႔က ဘယ္လိုအတန္းစားထဲက လူေတြမွန္းသိတယ္မလား။ ဟမ္ အခု ငါတို႔ companyကိုပါ တိုင္စာတင္ထားၾကတာ သိရဲ့လား အသံုးမက်တဲ့ ေကာင္ေတြရဲ့။ ေအး တစ္ခုခုျဖစ္လာခဲ့ရင္ မင္းတို႔ေခါင္းေပၚဘဲ က်မွာမွတ္ထား။
ဘာမွကို ေဆာက္ျဖစ္မရိွဘူး ေတာက္"
သူတို႔ကို ႀကိမ္ဝါးရင္းနဲ႔ မၾကည္ၾကၫ့္နဲ႔ ၾကၫ့္ကာထြက္သြားတဲ့ အဖြဲ႔မွဴး Lu။
Tae Hyungစိတ္ထဲက ေဒါသေတြကိုေလ်ွာ့ခ်ရင္း သည္းခံလိုက္ရသည္။ အခုထိေတာ့ သူတို႔အမွားဘဲမဟုတ္ပါလား။ သိသိခ်င္း နည္းနည္းေတာ့ ထူပူသြားေပမဲ့ ဒီျပႆနာကို ေခါင္းေအးေအးထားၿပီး ေျဖရွင္းရမည္။
