Zawgi
အိပ္စက္ေနရာမွ တစ္ကိုယ္လံုးစိုရႊဲသြားတဲ့ အသိနဲ႔အတူ
Eun Gi အလန႔္တၾကားႏိုးထလာရသည္။
ေၾကာက္လန႔္တၾကားထထိုင္မိေတာ့ တရိပ္ရိပ္တက္ေနတဲ့ အဖ်ားေတြနဲ႔အတူ အိမ္မက္လားတကယ္ျဖစ္ေနတာလား မသဲကြဲ။
အဖ်ားႀကီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေရနဲ႔အပက္ခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုးကိုက္ခဲကာ ေမ့လဲမတက္ေဝဒနာႀကီးစြာ အားနည္းလာသလိုေတာင္ ခံစားေနရသည္။
မ်က္ႏွာေပၚက ေရေတြရွင္းလင္းသြားၿပီး ျမင္ကြင္းပီပီသသေပၚလာေတာ့ ဖိုးဖိုးႀကီးနဲ႔အတူ အိမ္ေတာ္ထိန္းက သူ႔ကိုၾကၫ့္ေနသည္။
ေဘးမွာလဲ ေရပံုးကိုင္ထားတဲ့ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္။
သူ႔ကို တကယ္ႀကီး ေရနဲ႔ပက္ႏႈိးခဲ့တာဘဲ။
ဘာေတျြဖစ္ေနမွန္းကို သူမမေတြးႏိုင္ေအာင္ပင္။
ဘာလို႔လဲ။
ဘာလို႔ သူက တိရစၧာန္တစ္ေကာင္လို ဆက္ဆံခံေနရတာလဲ။
ရင္ကြဲမတက္ ေအာ္ငိုမိခ်င္ေပမဲ့ ထြက္မလာခဲ့တဲ့ အသံမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
သူဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲ မေတြးႏိုင္ခင္မွာဘဲ ဖိုးဖိုးႀကီးက ဆံပင္ေတြကို စုကိုင္ကာ အိပ္ယာေပၚကေနဆြဲခ်လာသည္။
နာက်င္မႈေတြနဲ႔ အတူ လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ တရြတ္တိုက္။
အိပ္ခန္းထဲကေန ဧၫ့္ခန္းထဲအထိဆြဲခ်လာတာမို႔ သူမအျဖစ္က ေခါင္းလဲနာသလို လမ္းတစ္ေလ်ွာက္တိုက္မိတာေတြလဲ အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲ။
နာက်င္မႈေတြနဲ႔အတူ ေၾကာက္ရြံ႔မႈေတြပါ ေရာၿပီး သူ႔အသံစူးရွရွနဲ႔ ေအာ္ဟစ္မိသည္အထိ။
ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ။
ဖိုးဖိုးႀကီးက ဘာလို႔လဲ။
ဒါ သူ႔ေသြးသားအရင္း ဖိုးဖိုးႀကီးတဲ့လား။
သူ႔အေပၚ ဒီေလာက္ထိ ရက္စက္မျွဖစ္မွာလား။
ေနာက္က အိမ္ေတာ္ထိန္းႀကီးရဲ့ တားျမစ္ေနတဲ့ အသံေတြသာ ၾကားတစ္ခ်က္၊မျကားတစ္ခ်က္ ျဖစ္လာရသည္။
ေလွခါးမႀကီးကေနလဲ ထိုအတိုင္းဘဲဆင္းသြားၿပီး အိမ္ေနာ္ရဲ့ဧၫ့္ခန္းေရာက္မွာသာ ဆံပင္ကိုအားယူကာ ထိုင္ခံုေပၚသို႔ ေဆာင့္ခ်လိုက္သည္။
ေခါင္းနားတစ္ဝိုက္က လမ္းတစ္ေလ်ွာက္နာက်င္ခဲ့လြန္းလို႔ ထံုက်င္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ သူတကယ္ကို အေၾကာက္ႀကီးေၾကာက္ေနခဲ့ၿပီ။
