တကယ္တမ္းေတာ့ ေမာင့္ရဲ႕နာက်င္ေနတ့ဲ မ်က္လံုးေတြက ကိုယ့္ေၾကာင့္ရယ္...
ေလးပင္ေနေသာမ်က္ခြံေတြကိုအံတုေနရင္း က်ေနာ့္ကိုနာနာက်င္က်င္ေငးၾကည့္ေနတ့ဲ မ်က္လံုးေတြန႔ဲေမာင့္ကို ၾကည့္ေနမိေတာ့တာ...
က်ေနာ့္အနားကိုလာလို႔မရတ့ဲေမာင္က ျမင္ျမင္သမွ်ထိုးခြဲရင္း ေပါက္ကြဲပစ္ေနသည္...
ေမာင္က သိပ္ကိုနာက်င္သြားေတာ့တာ...
ျမင္ကြင္းခပ္ဝါးဝါးေတြရယ္ အူလာတ့ဲနားႏွစ္ဘက္...
Lucy ကက်ေနာ့္ကိုေအာ္ေခၚေနတာကို ေနာက္ဆံုးျမင္လိုက္ရၿပီးေနာက္ ပိတ္က်သြားတ့ဲမ်က္လံုးမ်ား...
ႏိုးလာလာခ်င္း စကားသံတခ်ိဳ႕ကိုၾကားေနရသည္
"Jungkook ဘာေတြျဖစ္ေနလဲေျပာျပစမ္းပါဟ"
"ေနာက္မွ ေနာက္မွ.."
"ငါ့ႏွယ့္ မြန္းၾကပ္လို႔ေသေတာ့မယ္"
အခန္းထဲကထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နတ္ဆရာမႀကီးေပးတ့ဲသမိုင္းစာအုပ္ကို Lucy န႔ဲ Chun ႏွစ္ေယာက္အတူ ဘာသာျပန္ေနသည္
Wang ကေမးျမန္းေနေပမယ့္
ေမာင္ ကေတာ့ေျကမြနာက်င္ေနတ့ဲမ်က္ဝန္းေတြန႔ဲ ရွိေနဆဲ..
"ေမာင္.."
က်ေနာ့္အသံၾကားေတာ့ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္သည္
"ခဏနားလိုက္ဦး.. ပင္ပန္းထားတယ္မဟုတ္လား"
အျပင္ကိုဘက္ကို ထသြားဖို႔လုပ္ေနတ့ဲ ေမာင့္ကို
"အ့ဲဒီတံုးကေလ.."
"မင္းေနမွမေကာင္းေသးတာပဲ ေနာက္မွေျပာမယ္"
ထြက္သြားဖို႔လုပ္ေနတ့ဲေမာင့္ေနာက္ကလိုက္ၿပီး
"ေမာင့္နန္းတတ္ပြဲေန႔..ကိုယ္အ့ဲဒီမွာက်န္ေနခ့ဲတယ္ ေသခ်ာက်န္ေနခ့ဲတာ... အ့ဲဒါကေမာင့္ကိုကူညီႏိုင္မယ့္တခုတည္းေသာနည္းမို႔လို႔ေလ"
"ငါ့ကိုကူညီမယ္? အ့ဲဒါေၾကာင့္မင္း သူ႔အိပ္ရာထဲကိုေရာက္သြားတာေပါ့?"
Wang "ေဟး အသက္မျပည့္ေသးတ့ဲကေလးရွိေနတယ္ေနာ္"
Chun နားကို လက္န႔ဲအုပ္ကိုင္ ပိတ္ေပးထားတ့ဲ Wang
"ေမာင္ျမင္ခ့ဲရတာလား.. အ့ဲဒါကိုေမာင္ေတြ႕ခ့ဲရတာလား.."
မ်က္ရည္အဝိုင္းသားန႔ဲရဲတတ္လာတ့ဲ Hathor ရဲ႕မ်က္ဝန္းမ်ား...
