My doctor is my sunflower🌻PART_3🌻
ယောင်းကိုကြည့်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ထင်တယ် လီလီ ပုခုံးပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတာ ၁ နာရီ နီးပါးရှိနေပြီ
သွေးသားတေနဲ့ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လူဖြစ်တဲ့အလျောက် ယောင်းအကြာကြီးမှီထားတဲ့ လီလီ့ပုခုံးလေးတစ်ဖက်က ညောင်းကိုက်ပြီးနာကျင်နေပေမဲ့ တစ်ချက်ကလေးတောင် လှုပ်မပြစ်နိုင်ခဲ့ပါ ယောင်းနိုးသွားမှာဆိုးသည်လေ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုအကဲခတ်မိတော့ မှောင်ရီတောင်သန်းနေပြီမို့ Hanna စိတ်ပူနေမှာဆိုးသည့်အတွက် စိတ်မပူဖို့ Message တစ်စောင်ပို့လိုက်ပြီး ဖုန်းကို အိတ်ထဲပြန်ထည့်နေတုန်း
"အင်း...."
တအင်းအင်းတအဲအဲ နဲ့ယောင်းကိုယ်လေးလှုပ်ရှားလာသည်မို့
"နိုး ပြီလားယောင်း"
"အင်းလီလီ တို့အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားတာပဲ"
"အင်း အရမ်းပင်ပန်းနေလို့လား"
"အင်း နည်းနည်းပါ"
"ဟို ရပါတယ်"
လီလီပုခုံးကိုယောင်းလက်လေးတေနဲ့ ဖျစ်ညှစ်ပြီးနှိပ်ပေးနေသည်မို့ လီလီဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားသံလေး
"အဆင်မပြေတာ တို့သိတယ်လီလီ အဲ့တော့ ညိမ်ညိမ်လေးနေပေးမလား အရမ်းညောင်းသွားလားဟင်"
"အင်း"
ဆယ်မိနစ်လောက် ယောင်းက လီလီ ပုခုံးလေးကို နှိပ်နယ်ပေးနေတာ ပုခုံးပေါ်ကိုအာရုံစိုက်နေတဲ့ ယောင်းရဲ့မျက်နှာလေးက လီလီ လည်တိုင်ဘက်မျက်နှာမူနေတဲ့အတွက်ယောင်းရဲ့ ဝင်သက်ထွက်သက်နွေးနွေးလေးက လီလီလည်တိုင်ထက် ရိုက်ခတ်နေတာမို့ လီလီဘက်မှ အနေခက်စွာနဲ့ပဲ
"ဟို ရ...ရပြီယောင်း လီလီတို့ပြန်ကြမလား မှောင်တော့မယ်ဆိုတော့လေ"
"အင်း ဟုတ်သားပဲ လီလီ အိမ်ကစိတ်ပူနေတော့မှာပဲ"
"မပူပါဘူး လီလီ Message ပို့ထားပြီးပြီ"
"ဟုတ်လား အင်းပါ ဒါဆိုပြန်ကြတော့မလား"
"ဟုတ်"
လီလီ ထရပ်လိုက်တယ်ဆို ယောင်းလည်းအတူရပ်လိုက်ပြီး ခုံပေါ်မှာ ခင်းထားတဲ့ပဝါလေးကို ပြန်ယူပြီးသိမ်းဖို့ပြင်နေတဲ့ ယောင်းလက်လေးကို လီလီ လက်နဲ့ဆုတ်ကိုင်ကာ ဟန့်တားလိုက်ပြီး
