My doctor is my sunflower🌻Part_17🌻
လီလီ့ဘဝက ပုံမှန်အတိုင်း
လည်ပတ်နေတာ တစ်လ
ကျော်ပြီဖြစ်သည်
မနက်တိုင်း ယောင်းဖုန်းဆက်နှိုးမှထသည်
သင်တန်းသွားဖို့ ပြင်ဆင်သည်
ပြန်လာလို့ ညစာစားပြီး
အနားယူချိန်ကစပြီး ယောင်းနဲ့
ဖုန်းပြောသည် ညအိပ်ချိိန်ထိမချပဲ
ယောင်းအသက်ရှူငွေ့လေး နားထောင်ရင်း
အိပ်ဆက်သည်
စနေနေ့ညနေ ရောက်တိုင်း
ခေါင်မိုးထပ်လေးဆီ သွားတယ်
ညဘက် ယောင်းရောက်လာချိန်
ယောင်းရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ရင်း
လွမ်းကြောင်း တဖွဖွပြောမည်
တစ်ညလုံး ယောင်းရင်ခွင်အတွင်း
ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို တိုးဝှေ့နေမည်
တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ယောင်းက လီလီ့
သင်တန်းကိုလိုက်လာပြီး လီလီ့ကို
အဖော်ပြုပေးမည် တစ်ခါတစ်လေ
ဂျွန်ဆော့နဲ့သဝန်တိုချက်ရင်တိုနေမည်
အပတ်တိုင်း လီလီနဲ့လာတွေ့ပေးဖို့ကို
ယောင်းဘက်က တစ်ခါမှ
မပျက်ကွက်ခဲ့ဖူးပါ
လီလီကလဲ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ
ဒါတွေကို အသားကျနေခဲ့ပြီ
အခုလဲ ယောင်းအင်္ကျီစလေးကို
စုပ်ကိုင်ရင်း ယောင်းရင်ခွင်အတွင်း
တိုးဝှေ့နေမိတာ ဖြစ်သည်
ဝင်လာတော့မဲ့ နေမင်းကြီးကို
တားလို့ရရင်တားထားချင်ရဲ့
ယောင်းက အခုပြန်ရတော့မယ်လေ
နောက်တစ်ပတ်နေပြန်တွေ့ ရတော့မှာ
ဆိုပေမဲ့ ပြန်မတွေ့ရမဲ့ဆက်ကြား
လွမ်းနေရတော့မှာ
"လီလီ ဖယ်ဦးလေ တို့ညစာပြင်ပေးမယ်"
"ဟင့်အင်း မပြင်နဲ့ရတယ် ဒီတိုင်းပဲနေချင်တယ်"
ဒါကလဲ ပုံမှန်ပဲဖြစ်သည်
ပြန်ခါနီးတိုင်း လီလီက
အမြဲတွယ်ကပ်နေတတ် သလို
ယောင်းကလဲ ချော့မြူကာ
ထားခဲ့မြဲ ဖြစ်သည်
ရွှေအိုရောင်ဆံနွယ်တွေကို
လက်ဖဝါး အတွင်းထည့်ယူကာ
နမ်းရှိုက်မိတော့ ယောင်းက နှစ်လိုဖွယ်
နုညံ့တဲ့အပြုံး တစ်ပွင့်ကို ခြွေချပြသည်
"ယောင်းကို ဖြစ်နိုင်ရင် မပြန်စေချင်ဘူး သိလား"
လီလီ ယောင်းရင်ဘက်ပေါ်က
အင်္ကျီကြယ်သီးလေး တစ်လုံးအား
လက်ညှိုးလေးနဲ့ တို့ထိ ကစားရင်း
မဝံ့မရဲ တောင်းဆိုမိတယ်
