Misja [zawieszone]

Rozdział IX

Moje zdanie na temat, tego czegoś znacie, ale jest mi bardzo miło, że to czytacie. Albo, że tu zaglądacie. XD

Następny rozdział dopiero po świętach, więc:Radosnych i miłych Świąt Wielkanocnych, smacznego Święconego, mokrego Dyngusa dużo zdrowia smacznego jajka! XD

- Dzisiaj wychodzisz! - Justyna, wręcz wbiegła do mojego pokoju.

- Masz mnie już dość? - stałem ubrany w codzienne ciuchy, przy szpitalnym łóżku. Cieszyłem się, że będę mógł odetchnąć świeżym powietrzem. Brakowało mi treningów i znajomych, oprócz jednorazowej wizyty Oli i Crisa nikt mnie nie odwiedził.

- Nie oczywiście, że nie. - uśmiechnęła się, usiadła na łóżku, poszedłem za jej przykładem.

W ręce trzymała mały, podłużny, czarny przedmiot. Podała mi go.

- To jest najnowszy i-Pod, będziesz na niego dostawał polecenia od Dowódców, ale możesz również wysłać mi wiadomość. Na razie, wszystko było w porządku. We krwi nadal masz Adamantium, nie wiemy jaki może mieć na Ciebie skutek. Gdyby coś się działo, dajesz mi znać, a ja rzucam wszystko i do Ciebie lecę.

Uśmiechnąłem się w duchu. I-Pod był zimny w dotyku, przyłożyłem go do nadgarstka, nacisnąłem przycisk kciukiem, a on zabrzęczał i dostosował się do mojej ręki. Teraz wyglądał jak większy zegarek.

- Mam Cię na wyłączność? - zapytałem.

- Nie przyzwyczajaj się. - odburknęła. Włożyła rękę do kieszeni.- Mam dla Ciebie coś jeszcze. - Wyciągnęła szary woreczek. - Gdy byłeś nieprzytomny Prezydent Mowski, oficjalnie zakazał praktyk religijnych pod groźbą Likwidacji. - spojrzała na mnie gniewnie z pod okularów. - Miałeś to na szyj.

Przez zamszowy materiał, wyczułem krzyżyk.

- Dziękuję.

**

- Igor!

Moly wyszła, kuśtykając za lady i objęła mnie jak matka.

- Dobrze Cię znów widzieć. - powiedziała i wróciła na swoje miejsce.

- Ciebie również. - choć założyła maskę z uśmiechem, ja wiedziałem, że to tylko gra. Ale miałem zapytać jak córka? jak wnuk? Po tym jak wcześniej odrzuciłem jej prośbę.

- Tylko sałata?! - zapytała, gdy podałem jej mój talerz.

- Nowa dieta.

- Wegetariańska? - dorzuciła mi trochu mięsa. - Jak masz zbierać siły, tą zieleniną?

- Słuchaj, jeżeli masz jakiś problem, to ...

- Przestań. - przerwała mi spokojnie.

Usiadłem przy pustym stoliku, w stołówce było parę osób, ale nie poznałem żadnej twarzy. Poległych zastąpili nowymi. Nie czas na poznawanie nowych.

I-Pod na ręce zawibrował, odczytałem wiadomość.

„Zgłoś się do Dowódcy Crisa, jak najszybciej. Piętro 19, pokój 7."

**

Kierowałem się do windy. Podłoga prze de mną, zaczęła falować, postawiałem niepewne kroki. Przystanąłem. Zamknąłem oczy i oparłem się o jedną za ścian.

Pierwsza fala bólu przeszła przez mój organizm, po chwili nastała cisza i spokój. Osunąłem się na ziemię, opierając się plecami o ścianę. Nie, to nie był koniec ...

- Ty ... ty ją zabiłeś! - głos zaczął odbijać mi się w głowie.

Zobaczyłem Fridrica, krew, kobietę, dziecko.