Düğün ~texting~

~1.6~

Bol bol yorum yapın yoksa bölüm atmam haa😼🔪

Bölüme geçmeden önce şunu söylemek istiyorum;
Enes Allah belanı versin😊

🤍🤍🤍

~~~~~~~~

Kartımı okutup hızla turnikeden geçtim ve tramvaya bindim. Bindiğim gibi kapıları kapanmış ve hareket etmeye başlamıştı. Bindiğim taraf kalabalık olduğu için öne doğru ilerledim. Boş koltuk olmadığı için cam kenarında dikilmeye başladım. 

Normalde on dakika kadar erken gelir, tramvay gelince hemen binip otururdum. Ama bugün ucu ucuna yetişmiştim. Bindiğim otobüs yolda bozulunca inip başka bir otobüse binmiş, onunla gelmiştim. Evden de aceleyle çıkmıştım zaten. Acaba Kayısı'nın mamasını koymuş muydum? 

Tereddütle kulaklığımı telefonumdan çıkardım ve annemi aradım. Bir kaç çalıştan sonra açtı.

"Efendim?"

"Anne bir baksana odama, Kayısı'nın mamasını koymuş muyum? Unuttum sanırım." 

"Bekle.." bir kaç hışırtıdan sonra kapı sesi duyuldu.

"Koymuşsun kızım. Senin ki de burada uslu uslu yatıyor." genişçe gülümsedim.

"Tamam annecim görüşürüz."

"Görüşürüz kızım." aramayı sonlandırdım. Kulaklığımı tekrar telefona takacakken yanımda beliren gölgeyle irkildim. Kafamı kaldırıp baktığımda gördüğüm tanıdık bir yüzdü. Keremdi...

"Kerem..." 

"Selam. Tesadüfe bak, ikinci kez tramvayda karşılaşıyoruz."

"İlkinde ben seni görmemiştim ama.."

"Olsun." dedi. "Dershaneye mi?"

"Evet. Sen nereye?"

"Ben de o taraflara." aramızda kısa bir sessizlik oldu. 

"Kayısı nasıl? Alıştı mı eve?"

"Evet. Çok uslu bir yavru. Hiç yaramazlık yapmıyor." 

"Ne güzel.." yine bir sessizlik.. Sanırım ikimiz de birer klavye delikanlısıydık. Mesajlaşırken hiç durmadan konuşuyorduk. Yüz yüze gelince sanki konuşulacak bütün şeyler toz bulutu olup ortadan kayboluyordu. 

"Bana hâlâ neden açığa geçtiğini anlatmadın?" dedi. "Yani daha dershanene yol var. Zaman geçsin diye dedim." elini ensesine atıp kaşıdı. Derin bir nefes aldım.

"İlçenin en nitelikli yüksek puanlı lisesini üç puanla kaçırdım. Okul için kilometrelerce yol yapmayı saçma bulduğumdan adrese dayalı gidebileceğim iyi bir liseye gitmek zorunda kaldım." diye söze başladım.

"Başlangıçta her öğrenci gibi derslere adapte olamadım, ilginç bir şekilde çabucak arkadaş edindim. Dokuzuncu sınıfın ilk döneminde takdiri zorla alınca kendime geldim ve eski çalışma düzenime geri döndüm. Buraya kadar her şey normaldi." dediğimde dikkatlice beni dinliyordu.

"İkinci dönem notlarım yükseldi. Buna hem arkadaşlarım hem öğretmenlerim şaşırmıştı. Anlamıyorum ki bu kadar şaşırılacak ne var, dışarıdan çalışkan bir öğrenci gibi gözükmüyor muyum?" güldüm. "Her neyse öğretmenlerimin bir kaçı bu durumdan hoşnut olmasa da diğerlerinin gözde öğrencisi olmuştum. Bu böyle devam etti ve edindiğim arkadaşlarım benden yavaşça uzaklaştı. Artık bana değişik bir kıskançlık ve kinle bakıyorlardı." durdum ve bakışlarımı ona çevirdim. "Bunu sakın ego olarak anlama olur mu? Bu ego değil gerçekleri anlatıyorum ben! Gerçekten.."