Being a famous 29-year-old successful lady CEO like Trevhincy Salvedda is what every girl dreams of being. At a very young age, she built her name in the business world and modelling, and after years, it all paid off.
Being her means being successfu...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
TREVHINCY'S POV
"I'm not forcing you, boys. It's just..."
" You don't trust us? " napatingin ako noong magsalita si Brein.
"Hindi naman sa ganoon. You wouldn't be here if I don't trust you-"
"But you don't trust us enough, right, Ate?" Halos mahimigan ko ang pagtatampo sa boses ni Arky.
Bumuka ang labi ko ngunit agad ko rin itong isinara.
"You're dismissed guys." Si Aizen na ang nagsalita matapos ang ilang minutong katahimikan.
Nagtayuan naman na sila ngunit bago sila umalis ay nakuha ko nang mag salita.
"You can tell me if you don't want to do this anymore. Hindi naman ako magagalit, but keeping this to yourself will be a big help for me."
Naunang magbukas ng pinto si Arky bago lumingon sa'kin. "I'm with you, Ate. Alam mo iyan."
"My loyalty stays with you, Trev." Sunod ay si Brein, huling lumabas si Brandon na tumango lang sa'min.
Pagkasara ng pinto ay tumayo na ako upang bumalik sa lamesa ko.
"How long will you keep this from them?"
Umangat ang tingin ko kay Aizen na nakatayo sa harap ng lamesa ko.
"I will tell them, soon." Agad bumaba ang tingin ko sa mga ginagawa ko. Ayokong tignan siya dahil madali para sa kanyang basahin ako.
Nanatili ang tingin ko sa mga papel kahit naramdaman kong naglalakad na siya patungo sa gilid ko.
"Come here.." Agad niyang hinila ng marahan ang braso ko na agad nagpatayo sa'kin. Siya naman ay umupo sa upuan ko bago ako isandal sa aking lamesa. Nanatili ang seryosong tingin ko sa kanya habang nakasalubong ang kanyang mga kilay na nakikipaglaban ng titigan sa'kin. Sa huli ay ako na rin ang umiwas ng tingin at ipinagkrus na lang ang mga braso.
"Trev...look at me." Marahan ang boses nito kaya agad akong tumingin sa kanya. Wala na ang nakasalubong nitong mga kilay at napalitan ng isang pagod na mukha.
" Aizen... You know why I am doing this. "
"I know, yeah. But isn't it too much? That's your-"Naputol ang kanyang pagsasalita noong tumayo ako ng maayos.
"They need to pay. I'm just getting back what's really mine in the first place. Mali ba 'yon?" Puno ng hinanakit kong pagkasabi.
" Pero-"
"Hindi naman kita pinipilit. Hindi ko kayo pinipilit! If you don't want to help me-"
"Hush, baby." Natigil ako sa pagsasalita noong bigla siyang tumayo at hinila ako para sa isang yakap. "What I am saying is that stop making this hard for you, you have me. You have us. We'll do everything, we'll help. I promise you that."
