Mg's Obsession

Part-(16)

(Unicode)

ဦးဌေး ​၏ ကုမ္ပဏီကိုအသွား လမ်းတလမ်းထဲကားကွေ့မည်အလုပ် ရုတ်တရက်ဝင်လာသော ဆိုက်ကယ်ကြောင့် ခွန်းရိပ်ကားကို ဆောင့်ရပ်လိုက်ရသည်။အတော်လေး လန့်သွားကာ အသက်ရှူတွေမြန်နေပါသည်။ကားပေါ်မှ ထိုဆိုက်ကယ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပိုလို့တုန်လှုပ်နေမိသည်မှာ အတွေးထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ဟုထင်မှတ်နေသည်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဆိုက်ကယ်ပေါ်က လူသည် ဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးအနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ထို့အပြင် ဆောလိုဘဲ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာရှိနေသည်။တစ်စုံတစ်​ောာက်နှင့်လဲတူ​၏

ထိုဆိုက်ကယ်သမားဟာ လက်ကာပြကာ တောင်းပန်သောအနေအထားရှိပါသည်။ပြီးနောက်ထိုနေရာမှ ဆက်လို့မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ ခွန်းရိပ်အသက်ရှူချောင်သွားပါသည်။ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိကာ ကားစတီယာတွင်လက်ခုလို့ နဖူးတင်ရင်း နားနေမိသည်။တိုက်မိသွားမည်ကိုကြောက်သည်ထပ် ငွေဆောင်ကပြန်လာကတည်းကကပ်ပါသော အိမ်မက်ဆိုးကြီးကိုပိုလို့ကြောက်နေရပါသည်။

နောက်က အားဟွန်းသံကြားမှ အတွေးထဲမှ သတိလည်ပြီး လိုရာခရီးကို ခွန်းရိပ် ဆက်ထွက်လာခဲ့ပါတော့သည်။

ဖေဖေဟာ ဦးဌေးနှင့် အလုပ်ကိစ္စဆွေးနွေးရန်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဆုလင်းလဲ့ အလုပ်ဝင်နေသည်မို့ တမင်နီးစပ်စေချင်တာလဲပါသည်။ငွေဆောင်ကရောက်ကတည်းက အလုပ်ကိစ္စတွေအကုန်နီးပါးလွှဲထားကာ ဖေဖေအိမ်မှာဘဲနားနေလေ့ရှိသည်။တစ်ချို့အခါတွေ ခွန်းရိပ်ကိုရှောင်နေလေ့ရှိသည်။

ဒီအတောအတွင်းဟာ ခွန်းရိပ်အတွက်ဖိအားတစ်ခုလိုသာဖြစ်နေခဲ့ပါတော့သည်။

"ကိုခွန်းရိပ် ပြန်တော့ဖို့လား...တစ်ခုခုသောက်သွားလေ...."

"နေပါစေ ဆု...."

"ဘယ်ကသာ ကိုခွန်းရိပ်ရယ် နောက်ဆို ဆုချက်တာဘဲစားရတော့မှာကို...."

ရယ်မောစွာစနောက်ပြောသော ဆုလင်းလဲ့စကားတွင် ငူငူငိုင်ငိုင်ဘဲ နားမလည်သလို ခွန်းရိပ်ရပ်ကြည့်နေပါသည်။ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ပစ္စုပ္ပန်တွင် ခွန်းရိပ်ရှိမနေပါ။ကြိုလို့ ခင်းထားသည့် အနာဂတ်လမ်းပေါ်လည်း ခြေမချရဲဖြစ်နေပါသေး​၏။