Annemi bir odaya almışlardı ve serum takmışlardı. Odanın dışındaki koltuklarda oturuyorduk. Enerjim düşmüştü ve uyku basmıştı.
Kafamı Deniz abimin omzuna koymuştum.
"Eve gidelim mi?"
"Şuan bence psikolojik olarak eve gitmemeliyiz. Zaten annem bu gece burada,"
"İyi de abi burada mı uyuyacağız," Savaşa abim düşünürcesine Deniz abime bakarken Kartal araya girdi.
"Abi bize gelin zaten ev boş annemler de yok. Arar ben onlara haber veririm."
"Olabilir aslında," birlikte koridorun sonuna gittiler. Kartal hayatımın kurtarıcısı falan mısın sen? Her zaman yanımda ve bana yardımcı oluyor.
Savaş abim babamla konuştuğunda gözlerimi ovuşturdum.
"Hadi siz gidin ben annenle kalacağım,"
"Bende," demeye fırsat kalmadan babam beni susturdu.
"Hepiniz gidip dinleneceksiniz," azıma fermuar çekerek ayağa kalktım. Çok uykulu olduğum için esneyip duruyordum. Arın abim koluma girdi.
" Bayılma sakın Feriha," gülerek ben de koluna girdim.
Kartal'ın arabasına bindiğimizde biz arkada sıkışmıştık ama Savaş beyimiz önde rahatça oturuyordu. Bense maalesef ki arkada oturuyordum.
Bana kıyamadıkları için Poyraz ve Emir abim üst üste oturmuşlardı. Deniz abimle Arın da zar zor bindiler. Bir arabaya 7 kişi bindik inanamıyorum. Biraz daha burada beni tost yaparlarsa kapı açıldığı gibi arabanın altında kalırdım.
Camı açıp temiz nefesler almaya çalışıyordum.
"Daha gelmedik mi?" diye sordum.
"Az kaldı," sonunda tanıdık olan evin bahçesine giriş yapmıştık. İçeri girdiğimizde hepimiz salona geçmiştik.
"Aç mısınız" diye sordu Kartal.
"Hayır," diye cevap verdim. Yatacak yerleri ayarladıktan sonra hepimiz salondaydık. Salondaki koltuklarda ikişerli uyuyacaktık. Maksat aynı ortamda bulunalım
Yorganı üzerime iyice çektim. Savaş abim uyurken beni ezmez umarım. Arkamı dönüp uyumaya çalıştım.
"Bugün ne yaşadık biz ya?" Arın abim konuşurken Deniz abim araya girdi.
"Çok nazar değiyor bize,"
"Kurşun döktürelim ister misin?" Deniz abim Poyraz'ı öldürüyor olmalıydı şuan.
"Kesin kız uyuyamıyor sesinizden. " Savaş abim onları susturduğunda derin uykuma dalmıştım.
....
Sabah uyandığımda herkes uyanmıştı. Ayaklarımı kendime çekerek kafamı dizime yasladım. Saçlarımı karıştırdım ve uykumun açılmasını bekledim.
Saat on birdi.
"Oğlum kafam kadar doğramışsın. İnce doğra biraz." Savaş abimin sesi mutfaktan geliyordu.
"Günaydın," Kartal salondaki masanın üzerine bardak koyuyordu.
"Günaydın," yataktan kalkarak lavaboya çıktım. Sonra da mutfağa girdim.
"Günaydın," beraber yemek yapmaya çalışmaları çok komik. Özellikle Arın abimin doğradığı domatese bir şey diyemiyorum.
"Babamı aradınız mı?"
"Evet, eve geçmişler annemle,"
"Nasıllarmış?"
"İyiler merak etme." Poyraz abimin yanına oturdum ve kafamı omzuna yasladım.
"Hadi artık bir yumurtayı pişiremediniz,"
"Kolaysa gel sen pişir,"
"Şey sadece yumurta pişireceksiniz abartmayın,"
"Sen sus," arın abime dil çıkardım ve yanlarından ayrıldım. Kartal da o sıra merdivenden iniyordu. Beni görünce gülümsedi.
"Bahçede konuşalım mı?" diye fısıldadı. Başımı salladım ve ceketimi giyerek kapıdan dışarıya çıktım. Arka bahçeye doğru yürüdük.
"Kartal dün için çok teşekkür ederim."
"Ne demek, onu boş ver de sen düşündün mü," dediğinde ona baktım.
"Neyi," aferin Rüya.
"Bizi,"
"He, evet"
"E kararın ne?"
"Evet diyorum ya işte," gülerek ona döndüm ve durdum.
"Kabul ettin yani şaka değil. Çıkıyoruz şimdi,"
"Evet Kartal. Çıkıyoruz artık,"
İlk defa böyle derin gülümsediğini görüyordum. Sol yanağında çıkan gamzesi de beni destekliyordu.
Boydan dolayı biraz eğilip bana sarıldığında ilk bir durdum. Hemen çekildi zaten şuan aramızda olan şeye bir isim veremiyorum. Hislerim çok garip.
"İçeri geçelim mi? Daha fazla üşüme,"
"Olur. Abimler en son yumurta pişirmeye çalıyordu."
Gülerek içeri geçtik. Arın abim elindeki tavayı masaya koydu ve kaşlarını çatarak bana baktı. Bu bakış her şeyi anlatacaksın bakışı idi. Masaya oturup sohbet ederek yemeğimizi yiyorduk.
"Babam evden taşınmayı düşünüyor,"
"Ne?" diyerek bağırdım. Evden tanışmak da ne alaka.
"Annem istemiyormuş,"
"En nereye taşınacaksınız" diye sordu Kartal bu sefer.
"Valla bilmiyorum,"
Moralim bozuk bir şekilde yemeğe devam ettim.
"Ya bizim yandaki ev boş. Oraya taşının,"
"Ne güzel olur," diye Kartal'ı destekledim.
"Babama söylerim," bu çok iyi olurdu. Sürekli beraber olurduk.
"Annemler yolda zaten buraya geliyorlar."
Yaklaşık yirmi dakika sonra gelebilmişlerdi. Biraz konuştuktan sonra Kartal ev konusunu açmıştı. Babam bu fikre olumlu bakmıştı. Yaşasın. Bu akşam Kartal'ın ailesi geleceği için biz kendi evimize gideceğiz.
Anneme kalsa hemen şimdi taşınacak eve.
Vedalaşıp eve döndük ve odama geçince içimi huzursuzluk kapsadı. Sanki o zamana geri dönmüş gibiydim.
Eşyalarımı toplamam baya uzun sürmüştü. Bir sürü kitap kolisi dolmuştu oda.
