Sudden Love/CHANMİN

Psikopat Çocuk

Chan'ın dayısı sakinleştiğin de anlatmaya başladı. Bir çete adamın evini basıp karısını öldürmüş. Sebebi ise oğlunun oynadığı bir kumarı kaybetmesi sonucu parayı ödememesi. Zavallı adamın karısını vurmuşlar evi yağmaladıkları son anda kaçabilmiş, çocuğu ise ortalıkta yokmuş. Adam gerçekten korkuyor adamlar onuda öldürmek isteyebilir ve hatta onu arayabilirlerdi. Bu durumda bizde tehlikeye girebiliriz ama adamcağızın başka gidecek yeride yok şehir dışına da çıkamaz. Mecbur onu güvenli tutmamız lazımdı bir süre. Öncelikle bu durumu polise bildirmek gerekiyordu. O yüzden Chan odaya geçip polisi arayarak durumu bildirdi bende dayısının yanında moral vermeye çalışıyordum. Tam o sırada telefonuma bir mesaj geldi.

"Bir kaç saat önceki karşılaşmadan sonra nasılsın köpekçik"

Köpekçik nerden geliyor bilmiyorum ama en çok bunların benimle ne derdi olduğunu çok merak ediyorum, derken bir mesaj daha geldi.

"Sevgilinin dayısı saklanmak için kötü bir yer şeçmiş"

Evin içine kameramı koydular falan dicem kilitli eve bir yeri kırmadan giremezler. Yoksa Chan'ın dayısının evini basan bunlar mıydı? Bunlar da bir çete ki kendilerine çok güveniyorlar. Hadi diyelim bunlar Chan'a nasıl söylicektim. Çocuk çılgına dönerdi heralde. Ama bunu eninde sonunda söylemem gerekiyor yoksa bu tiplerle tek başıma mücadele edemem.

Bir kaç dakika sonra Chan yanımıza geldi.

"Konuştum, ilgileniceklerini söylediler fakat önce senin karakola gidip ifade vermen lazım dayı"

Adam başını salladı.

"Şimdi mi gidicez çok geç oldu saat"

"Valla şimdi bekliyorlar geç olsada farkt etmez ben seni karakola götürürüm"

Bir an da ayağa fırladım

"Bende gelsem olur mu?"

Chan elini omzuma koyarak,
"Sen evde bekle Seungmin zaten karakol çok uzakta değil hemen geliriz ve endişelenme tamam mı?"

"Ya yolda o adamlarla karşılaşırsanız"

"Hayır kötü düşünme hiç bir şey olmayacak dedim ya karakol zaten çok yakın hemen yürüme mesafesin de sen endişelenme gerekirse gelirken bir polisin bize eşlik etmesini söyleriz"

Kulağıma doğru yaklaştı.
"Zaten çok duramam dudaklarını istiyorum geldiğim de"

Omzuna hafif bir vuruşla geri çektim ve Chan sırıtarak dayısıyla beraber evden çıktı. Gerçi evin camından bile karakol görünüyordu ama yinede yolda başlarına bir şey gelmesinden korkuyordum. Lan asıl kötü olan yine bana olucak, evde ne zaman tek olsam bu piçler evi sarıyor. Chan'a bundan bahsetmelimiydim hala düşünüyordum. İllaki bahsedicem ama ne zaman? Ya iş işten geçerse? Peki nasıl söylicektim? Chan bir kaç psikopat -ki kaç kişiler onu bile bilmiyorum- bana kafayı taktı beni izliyorlar hatta bir puşt eve gelip beni bıçaklicaktı falan mı dicektim? Ya geç söylediğim için Chan beni azarlarsa. Sikicem böyle işin içine. Her türlü ben zararlı çıkıyorum.

Böyle kafamın içini yerken kapıda büyük bir gürültü koptu. Biri kapıya sürekli vuruyordu. Camdan bakmaya çalıştım bir genç. Sanki yardım ister gibi bir hali vardı, sanki birinden kaçıyordu. Lan, bu Chan'ın kuzeni olabilir miydi, ama şu psikopatlar beni kandırmak için de yapıyor olabilir. Bence en mantıklısı Chan'ı aramaktı zaten kapıdaki kişi beni gördü ve kapıyı açmamı bekliyordu.

Chan'ı aradığımda polislerinde kapıda ki kişinin Chan'ın kuzeni olup olmadığını bakmaları için camdan çocuğun gizlice çocuğun fotosunu çektim. Telefonda dayısının oğlum oğlum diye seslerini duyunca hemen Chan'a söyleyip telefonu kapattım ve kapıya doğru koştum. Kapıyı açar açmaz hışımla içeri girdi ve bu çocuğa hiç kanım ısınmadı. Daha ilk dakikadan ağzı pabuç kesildi.