အခန်း(၅.၂)
"မင်းလက်ကိုမြှောက်လိုက်"
အမည်မသိတဲ့အသံတစ်သံနှင့်အတူ ဝမ်ချင့်သည် သူ့လက်ကို အလိုအလျောက်ဆန့်ထုတ်လိုက်မိသည်။
အေးစက်သည့်လက်တစ်ဖက်က သူ့လက်ဖမိုးကိုဖုံးပြီး လှန်လိုက်တာကြောင့် လက်ဖဝါးပေးထားသလိုဖြစ်သွားသည်။
မရေမတွက်နိုင်တဲ့အတွေးတွေက ဝမ်ချင့်၏မျက်လုံးထဲမှာဖြတ်သွားသည်။
သူက အခုထိကောလိပ်ကနေ ဘွဲ့မရသေးဘူး..
သူက သူ့ရဲ့ကျောင်းသားချေးငွေကိုလည်း မပေးရသေးဘူး။
သူသေအံဆဲဆဲအချိန်ရောက်နေတာတောင် ယုရှင်းက သူ့တိုဖူးကိုစားချင်နေသေးတယ်..
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ခေါင်းသုံးလုံးခွေးက ခြောက်လန့်နေတဲ့အသံတွေထွက်နေရာမှ ခေါင်းသုံးလုံးသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေတဲ့အမူအရာတွေနှင့် မတူတဲ့ဘက်ကိုတိမ်းစောင်းနေသည်။
နောက်တစ်ခဏချင်းမှာဘဲ အမွေးထူခွေးလက်ဖဝါးတစ်ခုက ဝမ်ချင့်လက်ပေါ်ကို တင်လာသည်။
၎င်း၏အခြားဘယ်လိုလှုပ်ရှားမှုမှ မပါဘဲ ပေါ့ပါးသည့်ထိတွေ့မှုက ကောင်းမွန်စွာသင်ပြခံစားရသည့် အပြုမူကောင်းရှိသည့်အိမ်မွေးခွေးလေးတစ်ကောင်နှင့်တူနေသည်။
"ဝူး..."
ခေါင်းသုံးလုံးခွေးသည် ရှည်လျားသည့်လျှာတန်းလန်းထုတ်ဖော်ပြီး သွားရည်တွေတများများနှင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။
၎င်းက တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့အိပ်ခန်းကို မသွားပေမဲ့ ကော်ရီဒါအဆုံးဆီကို လျှောက်သွားသည်။သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ ၎င်း၏ခြေသံတွေနှင့်အသံရှူသံက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဝမ်ချင့်သည် ယုရှင်း၏လက်မောင်းထဲမှာ ထိုင်နေပြီးတော့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ယုရှင်း၏လက်ချောင်းတွေက နူးညံစွာကုတ်ချစ်နေသည်။
ခံစားချက်အမျိုးမျိုးက ထွက်လာတယ်..ကြောက်ရွံစိတ်..နာကျည်းစိတ်နဲ့ ဒေါသထွက်တာ....
ဒီခံစားချက်တွေက မကြုံစဖူး ပြင်းထန်လာပြီး သူက ငိုနေရင်း အသက်ရှူလို့မဝဘူး..
