Son Pişmanlık

Bölüm 13:

15 beğeni olduk ben de yazdım :))

*

Selim'in gözünden

Berk'e pis pis bakıyordum. Ona "Hey, iyi misin?" diye sordum. O da "Tuhaf bir şekilde Yeliz'e karşı bir şeyler hissettim. Sanırım kaybetmekten korkmuştum." dedi. Ben de "Hani sen Selin'i seviyordun?" deyince Berk yüzüme bile bakmadan yanımdan kalktı.

Arkasından "Sana da iyi günler!" diye bağırdım. O da "Çok mu komik acaba?" dedi değişik bir ifadeyle. Ben de ona "Hayır ama Selin'i seviyorum diye ortalığı yıkmıştın, şimdi ise 'Ben Yeliz'den hoşlanıyorum.' diyorsun." derken sözümü kesti;

"Hey, ben hoşlanıyorum demedim. Sadece ona karşı bir şeyler hissediyorum dedim. Ama bu kankalıktan sadece biraz fazla. Hala Selin'i seviyorum ve onu sana bırakmam." dedi.

Peşinden koşmaya başladım. Bu Selin'in peşini bırakmadan, ben de onun peşini bırakmayacaktım.

(Diyalog)

Y: Beni merak etmemiştir, kankalık görevini yapmış sadece.

Sn: Sonuçta korktu.

Y: Hayır, korkmadı! Bu sadece onun göreviydi...

Sn: Değildi ya! Değildi işte! Korku olmasa insanlar hiç bir şey yapamaz. Korkmasa seni kurtarmazdı. 'Isterse çıkar, isterse çıkmaz...' diye düşünüp bırakırdı seni. Ama yapmadı...

Sm: Gel lan buraya!

Sn: Noluyor ya!

B: Gelmeyeceğim. Sen tam bir pisliksin!

Sm: Söyleyene bak ya!

Sn: Bari hastanede kavga etmeyin ya! Ayrılın çabuk. Hadi gel gidiyoruz aşkım.

Selin'in gözünden

Selim, "Aşkım bırak beni!" diye bağırınca onu birden öptüm. Sonra da "Şimdi gidiyor muyuz?" diye sordum. O da "Yeter ki sen iste." deyip bana sarıldı. Berk "Selin benim!" diye bağırsa da takmadık.

Artık bu çocuk fazla oluyordu ama takmasam daha iyiydi, biliyordum.

Selin ile el ele yürürken aklıma bir fikir geldi; Yeliz ve Berk sevgili olmalıydı, bunu biliyordum ve bir planım vardı...

Arkadaşlar bu bölüm kısa oldu, gerçekten çok özür dilerim ama biliyorsunuz işte. Özel hayatta sorunlarım var ve bölüm yazmakta zorlanıyorum. Sadece hikayeyi takip eden bir kaç kişiyi üzmemeye çalışıyorum o kadar...