MY MAFIA ~BxB~

KİM BU ÇOCUK?

Medya: Alaz Karahan
•••••

Alaz'dan

Barbarosun yanından ayrılmış eve doğru gidiyordum. Kafamda hala söylediği şeyler yankılanıyordu, ne demek istemişti niye böyle şeyler söylemişti.

Ondan nefret ediyordum adını duyduğumda bile sinirden ellerim titriyordu. Ama şimdi onu gördüğümde garip hissediyorum, gözlerine her baktığımda kendimi kaybediyorum, bana yaklaştığında kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor. Aklımdan çıkmıyor niye onu düşünüp duruyorum böyle olmamalı hayır olmaz doğru değil hayır.

"Sikeyim!"

Direksiyona sertçe vurdum ellerim titriyordu sinirden. Bana yaptığı bu şey yüzünden daha çok nefret ediyorum ondan.

"Kendine gel Alaz bu sen değilsin yapma amınakoyayım yapma olmaz"

Kendimi ikna etmeye çalışıyordum, olmazdı çünkü ben polistim o mafya. Suçluydu kötü biriydi ve ben onu içeri tıkmalıydım. Yapabilecekmiydim peki onu yakalayıp bileklerine o kelepçeyi takıp içeri atabilecekmiydim, bunu gerçekten istiyormuydum?

"Senden nefret ediyorum şerefsiz!"

Öfkem gittikçe çoğalıyordu arabayi öyle bir hızda sürüyordum ki. Sanki bu son sürüşümmüş gibi öfkemi direksiyondan çıkarıp defalarca vuruyordum sinir krizi geciriyordum.

"SENDEN NEFRET EDİYORUM!"

Haykırdım adeta peki niye geçmiyordu, bu his niye terk etmiyordu beni. Hâlâ niye gözümün önünde o vardı niye. Bir anda frene bastım arabayı aniden durdurdum, derin derin nefesler aldım gözümden bir damla yaş aktı.

"Senden nefret ediyorum.."

Artık daha kısık çıkıyordu sesim o kadar bağırmış ve haykırmıştım ki sesim kısılmıştı.

Kaç saat geçti bilmiyordum ama sakinleşmiştim. Arabayı çalıştırıp yoluma devam ettim, ondan nefret etmem gerekti ama suçlu veya mafya olduğu için değil o benden ilk aşkımı çalmıştı hayallarimi geleceğimi mutluluğumu huzurumu çalmıştı. Şimdi de aklımı kalbimi tüm benliğimi çalmaya çalışıyordu, oyun oynuyordu benimle yine oyun oynuyordu farkındaydım ama engel olamıyordum aslında nefretim ona değildi ben kendime kızıyordum. Düşmanıma karşı böyle olduğum için, nefretim ona degildi onun yanında kendini kaybeden Alazaydı...

Sonunda eve gelmiştim, arabayı park edip eve doğru adımladım. Evdekilerle o gece ki olaydan beri hiç konuşmamıştım. Bir tek Ayaz gelmiş konuşmuştu oda abisi olduğum için kıyamamıştı.

Kapıyı anahtarla açarken içerdeki sesleri duydum Turgayın sesiydi baya öfkeli olduğu sesinden anlaşılıyordu. Hemen kapıyı açıp içeri girdim sesler netleşti.

"AYAZ KONUŞSANA!"

Turgay çıldırmıs gibiydi, salona doğru hızla adımladım. Görüş açıma ilk ayakta olan Turgay ve karşısında oturan Ayaz girdi, sonrada diğerleri.

"Nolu-"

Dememe kalmadan kanepede yatan vücudu sargılı çocuğu görmemle olduğum yerde kaldım. Turgay bana döndü.

"Haa sonunda teşrif etti Alaz hazretleri!"

"Noluyor burda bu çocuk kim?"

"Onu kardeşine sor haa tabi cevap verirse"

Turgaydan sonra Ayaza baktım. O sadece çocuğa bakıyordu gözlerinden yaşlar akıyordu kardeşim aglıyor muydu? Onu ilk defa ağlarken gördüğüm için afallamıştım.

"A-ayaz abim noldu kim bu çocuk niye ağlıyorsun sen?"

Hala çocuğa bakıyordu şokta gibiydi. Çocuğa baktım daha önce hiç görmemiştim ama sanki tanıyor gibiydim bir yerden tanıdık geliyordu ama çıkaramamıştım.