Gitarist Or Dancer | Sope

Özel Bölüm

Evleneli bir buçuk yıl olmuştu. Tatil dönüşümüzde Hoseok ile evlenmiştik. Çok fazla kişiye haber vermemiştik hatta fanların bile haberi yoktu ama şuan herkes biliyor. Seven kadar nefret kusan kitlede var tabiki ama biz onlardan önce kendimizi düşünerek hayatımıza odaklanmıştık. Hâlâ şarkılarımızı yapmaya devam ediyorduk ve böyle mutluyduk. Böyle düşünürken yaşadığımız birçok anı gözümde canlanmıştı. Üzerime çöken hüzün ile aklıma gelen şey daha çok ağlama isteğimi getiriyordu. Bir çocuğum olsun istiyordum ama bunun için çok erken olduğunu da düşünüyordum.

"Yoon ne düşünüyorsun böyle?"

Salonda koltukta boş boş televizyona bakıyordum. Dolan gözlerimi hızlıca silerek kocama döndüm. Bu kelime hâlâ çok garip geliyordu ama aynı zamanda ona böyle seslenmeyi seviyordum. "Hiç, hiçbir şey düşünmüyorum" diyerek yalandan gülümsedim ama tabiki Hoseok buna inanmamış ve elindeki tabağı masaya bırakarak yanıma oturup sarılmıştı. Hızlıca sarılışına karşılık verdim.

"Bebeğim biz evliyiz her şeyi anlatabilirsin bana" söze böyle başlaması ona her şeyi söylemek istememi sağlıyordu. Öyle de yapıyordum sonuçta biz evliydik ve yalanlar ile dolan bir toxic evlilik istemem. Bu yüzden her şeyi anlatmayı istiyordum. Kollarımı bedeninden ayırıp gözlerine baktım.

"Hoseok ben... çocuğumuz olsun istiyorum ama belki de çok erken" sonlara doğru sesim kısılıyordu. Hoseok gülümseyerek eğdiğim kafamı çenemden tutarak kaldırdı. Yanaklarımı avuçlarına alıp okşamaya başladı. Hüzünlü gözlerle ona bakıyordum. Yeniden sıkıca sarılıp bekledi. Ayrıldığımızda konuşmak için dudaklarını araladı. "Yoon bende istiyorum bunu sen dile getirmesen de bunu istediğini anlayabiliyordum sadece bana söylemeni bekledim. Ama eğer çocuğumuz olursa işimize odakalanamayız bu yüzden çok düşündüm" bu konuşmasından şuan olamayacağını anladım. Biraz bekleyip söze yeniden başladı.

"Bence ne çok erken ne çok geç. Bir çocuğumuzun olmasını istiyorum. Bu yüzden aklıma bir şey geldi tabii bunu sanada sormam gerek" onay beklercesine baktı gözlerime. Devam etmesi için kafamı salladım. Düşüncesini merak ediyordum. "Uzun süredir bu işi yapıyoruz bu yüzden şarkıcı olmayı bırakmalıyız ama tabiki çalışmaya devam edicez. Bunun için menajer ile konuştum bile tam emin olmadan sana söylemek istememiştim sadece." derin nefes alıp aklındaki fikri anlatmaya başladı.

"Sen şarkı sözleri yazıp şirkete vericeksin ben ise kareografi ile ilgilenebilmeyi diye düşünüyorum. Ama sen nasıl istersen öyle yapalım"

Her şeyi düşünmesi ağlamama sebep olucaktı. Sevdiğim adamın yüzüne baktım ve onu hakedecek ne yaptım diye düşünmeden edemedim. Dudaklarına minik bir öpücük bırakıp geri çekildim. "Çok güzel düşünmüşsün artık bitirmenin vakti geldi ama sevdiğimiz şeylere devam edeceğiz." Sonunda bir çocuğumuz olacağı düşüncesi ile içim kıpır kıpır oluyordu. Kafamı Hoseok'un göğsüne yaslayıp televizyonu açıp izlemeye başladık.

Birkaç hafta önce konser vermiştik aslında son konserimiz olduğunu bilmiyordum ama yinede güzeldi. Şimdi ise Hoseok telefonunun çalması ile ayağa kalktı. Arayan menajer olmalıydı belki de şirket ile konuşmuştu. Umarım her şey güzel olurdu. Hoseok'a baktığımda sürekli ileri geri giderek konuşuyordu. Yerinde durmuyordu ve bu benim daha çok gerilmeme sebep oluyordu. Sonunda telefonu kapattığında yanıma geldi. Yüzünden hiçbir şey anlamıyordum.

"Ne oldu Hoseok? Ne dedi menajer? Konuşmuş mu şirketle? Kesin onaylamadılar değil mi?" peş peşe sorular yöneltmem ile Hoseok beni kendine çekmişti. "Zaten sözleşmemiz bitmek üzere olduğu için bırakabilirmişiz. İş konusunu da ayarladığın söyledi menajer" heyecanlı heyecanlı konuşması ile Hoseok'tan ayrılıp ayağa kalktım. Duyduklarıma inanamıyorum. Biraz daha düşündükten sonra hızlıca Hoseok'a sarıldım.