Πόλεμος Και Ειρήνη

Καλοκαίρι μου

Η Θεοφανώ είχε αποκοιμηθηκαμε στη μεριά της ενώ ο Αντρέι στη δική του, ξερός από την κούραση.Ηταν περασμένες 9 όταν η Θεοφανώ άνοιξε τα μάτια της.
Τα μάτια της για πρώτη φορά στα δύο χρόνια δε συναντήθηκαν με το κομοδίνο και το άδειο μαξιλάρι,μα με την πλάτη του Αντρέι

"Αγάπη μου"

Η Θεοφανώ φίλησε την πλάτη του και σηκώθηκε.

Ένιωθε μια περίεργη αναστάτωση,μια αμηχανία.Ειχε τόσο ξεσυνηθίσει την παρουσία στο σπίτι,που δεν ήξερε πώς να φερθεί ή πώς να φτιάξει το πρόγραμμα της

"Θέλετε τίποτα κυρία?"

"Μόνο τον καιβε μου και τον καιβε του κυρίου.Θα τους ψήσω εγω"

Η Θεοφανώ δεν ήξερε τι να φορέσει, κοιτούσε τα ρούχα μα κανένα δεν ήταν τέλειο.Υστερα από ώρα αποφάσισε σε ένα ροζ και έπιασε τα μαλλιά της πάνω

"Καλημέρα"

Η Θεοφανώ έβαλε βιαστικά τη φουρκέτα και γύρισε προς το κρεβάτι

"Καλημέρα"

Ο Αντρέι σηκώθηκε και πήγε να πλυθεί ενώ η Θεοφανώ πήγε να φροντίσει για τους καιβεδες

"Καρδιά μου"

"Περίμενε στο σαλόνι,ψήνω τους καιβεδες"

Είπε η Θεοφανώ και σε λίγο βγήκε με τον δίσκο

"Να σαι καλά"

Η Θεοφανώ κάθισε πλάι του και τον κοιτούσε

"Τι?"

Χαμογέλασε ο Αντρέι

"Δεν έχεις αλλάξει πολύ "

Είπε η Θεοφανώ

"Ούτε και συ"

Είπε ο Αντρέι παίρνοντας τον καφέ του

Τη θερμότητα της προηγούμενης βραδιάς
είχε πλέον αντικαταστήσει η ψύχρα της δίχρονης απουσίας τους από την κοινή τους ζωή

"Νιώθω σα να μη ξέρω πως να φερθώ"

Είπε πρώτη η Θεοφανώ

"Δε ξέρω αν πλέον πίνεις τον καιβε σου σκέτο ή γλυκό,εάν ακόμα σου άρεσει το άρωμα μου,πως να φερθώ"

Ο Αντρέι άφησε τον καιβε και πέρασε τι χέρι του γύρω της

"Ούτε και γω.Ειναι σα να γνωριζόμαστε ξανά"

Άγνωστοι και ξανά γνωστοί.Τρια χρόνια τον περίμενε και δύο τον στερούνταν εξαιτίας των μεγαλεπήβων σχεδίων του Ναπολέων

Έτσι κύλησαν μέρες αρκετές και παρόλο που η σάρκα αναγνώριζε την άλλη και τη λαχταρουσε και τη δεχόταν,η κουβέντες που είχαν ανταλλάξει ήταν ελάχιστες με τους δύο τους να χώνονται στα βιβλία και άλλες άσκοπες ασχολίες