Πόλεμος Και Ειρήνη

Καρδιά μου

Η Θεοφανώ καθόταν στο γραφείο γράφοντας ένα γράμμα στη Μεταξία όταν μπήκε ο Αντρέι και έσκυψε πάνω της,με ένα στριφτό τσιγάρο να κρέμεται από τα χείλη του

"Τι κάνει εδώ το κορίτσι μου?"

"Γράφει γράμμα στην ανιψιά της"

"Μέχρι να φτάσει,θα χουμε φτάσει και μεις"

Η γύρισε ελαφρά το κεφάλι της προς το μέρος του και με τα δύο της δάχτυλα έκλεψε το τσιγάρο από τα χείλη του

"Ήρθα να πάρω αναπτήρα για να ανάψω το τσιγάρο που έχεις ανάμεσα στα όμορφα δάχτυλα σου"

Είπε χαμογελώντας πονηρά

"Θα στο ανάψω εγώ"

Η Θεοφανώ σηκώθηκε και πήγε να φέρει τον αναπτήρα

"Γιατί πήρες τη θέση μου?"

Ο Αντρέι την έφερε στα γόνατα του και η Θεοφανω επέστρεψε το τσιγάρο στα χείλη του και ανάβοντας

"Πάντως το γράμμα μπορεί να φτάσει ταυτόχρονα με μας"

"Όπως και να χει θα της γράψω,να μας περιμένουν"

Η έγυρε το κεφάλι της στον ώμο του

"Δε φαντάζεσαι πόσο χαρούμενη είμαι"

Ο Αντρέι χαμογέλασε

"Η αλήθεια είναι ότι και γω τους πεθύμησα κάπως"

Η Θεοφανώ φίλησε το μάγουλο του και έβαλε ξανά το κεφάλι της στον ώμο του

~~~

Η μέρα να αναχωρήσουν είχε φτάσει και στο σπίτι επικρατούσε πανικός με τις κούτες και τα μπαούλα με τα δώρα και τα πράγματα τους

"Αντρέι,ετοιμάσου!"

Η Θεοφανώ πιάστηκε από την κουπαστή της σκάλας πάνω στην ώρα να μην κατρακυλήσει

"Ερχο-Καρδια μου!"

Η Θεοφανώ πιάστηκε από το πουκάμισο του και ανέβηκαν κάθισε στο σκαλί

"Πάω να φωνάξω γιατρό"

"Όχι"

"Τι όχι?πα-"

"Είμαι έγκυος"

Είπε η Θεοφανώ αφήνοντας τον Αντρέι να την κοιτά έκπληκτος

"Εε"

Ο Αντρέι δημιούργησε μια μικρή απόσταση ανάμεσα τους και σηκώθηκε προσπάθοντας να το συνειδητοποιήσει

"Εσύ?"

Ο Αντρέι κατέβηκε δύο σκαλιά πριν καθίσει

"Αντρέι"