Heartbeat Of Summer

22

THE JOURNEY HAS FINALLY ENDED

They said the world doesn't stop when someone dies.

But mine did.

For a moment, when Sereia took her last breath quietly, calmly, like she was just going to sleep  time stood still. Parang tumigil ang lahat. Wala nang tunog ng makina, wala na 'yung amoy ng alcohol sa ospital. Wala na lahat.

Just... silence.

And her hand in mine.

Still warm.

Still soft.

Pero alam ko. Wala na siya doon.

And me?

I stayed. I didn't let go.

Because I made a promise.

And I wasn't ready to say goodbye.

I looked at her one last time. Her face looked peaceful. No more pain. No more struggle. No more tubes.

She looked like the Sereia I met on the road — curious, stubborn, alive.

Because she gave me something that will last forever , kahit na wala na siya sa mundong 'to.

A kind of love that didn't beg for time.

A kind of goodbye that felt like a beginning.

A kind of girl who turned pain into poetry.

°°°°°°

Pagkatapos kong malaman na kuya ko pala si Theros—Kairus. Umalis ako sa tinitirahan namin. Hindi ko alam kung pano mag s-sink sa'kin ang mga nalaman ko.

For fuck's sake, I was still grieving. Tapos may malalaman pa akong ganon? Na yung inakala kong matagal nang patay, buhay na buhay.

Ang masaklap pa , matagal ko na palang kasama. Kaya pala noong unang dumating siya, na w-weirduhan ako sa kanya.

Kung umasta siya parang close na close kami na kilala na niya ako dati pa.

If only Sereia was here. Hindi ko siguro mararamdaman mag isa ulit. At least there would be someone beside me. Alam kong maintindihan niya ako. Pero wala na eh.

Bakit naman ganon. Saglit lang siyang pinahiram sa'kin. Hindi ba pwedeng nagkaroon ng cheat code? At hinayaan muna siyang mabuhay?

Hindi ko na rin alam kung pano ko pa itutuloy lahat.

Bakit ba lagi nalang akong iniiwan?

Pagkatapos ng ilang araw sa kung saan-saan lang ako nagpapalipas ng gabi — kung minsan sa tabing-dagat, kung minsan sa gilid ng bundok kung saan kami ni Sereia huling nag-usap — napagod din ako.

Hindi lang sa paglalakad. Napagod akong takasan ang lahat.

Kaya heto ako, nakatayo sa harap ng bahay ni Lola — bahay nina Sereia. Bahay na naging tahanan ko rin, kahit kailanman ay hindi ko inakala.