Time...life...death

°Chapter 26°

Εγω:
Μπορείς σε παρακαλώ να με συναντήσεις στο πάρκο απέναντι από το σπίτι μου;

Αρης:
Φυσικά ❤️

Ωραια ευτυχώς μπορεί

Έκλεισα το κινητό και ξεκίνησα το δρόμο για το πάρκο

{...}

Μετά από δεκα λεπτά αναμονής

Τον είδα να έρχεται με μια γκρι φόρμα (εε σκοτώστε με τώρα πεθαινω) και ένα μαύρο φουτερ

Μόλις με κατάλαβε πλησίασε κοντά μου με γρήγορο βηματισμό και καθησε δίπλα μου στο μπαγκακι

Εγω: Γεια
Αρης: Γεια σου πριγκίπισσα, τι έγινε;

Δίχως να του απαντήσω και δίχως να το σκεφτώ τον αγκάλιασα απότομα και αρχιζα να κλαίω πολύ

Αυτός αυτόματα τύλιξε τα χέρια του γύρω μου και μου χαΐδευε τη πλατη λέγοντας μου "Σσς" για να ηρεμήσω

Δεν είπε τίποτε άλλο....με άφησε να ξεσπάσω

Μετά από λίγο σταμάτησα να κλαίω μιας και είχα συνέλθει λίγο και βγήκα από την αγκαλιά του

Με κοίταξε στα μάτια και ακούμπησε το χέρι του στο πρόσωπο μου πηγαίνοντας με τα δάχτυλα του τα μαλλιά μου πίσω από το αυτί μου

Άρης: Τι έχεις κορίτσι μου; (με ρώτησε γλυκά)
Εγω: Ο-ο θείος μου ει-ειναι πατέρας μου (είπα με λυγμούς)
Αρης: Τι; *κούνησε το κεφάλι του δεξιά και αριστερά* τι εννοεις; Ο θείος σου; ΠΑΤΕΡΑΣ σου; Πως το ξέρεις; (έλεγε δίχως να το πιστέψει)
Εγω: Μου το είπε σήμερα η μαμα μου

[Του εξήγησα τι εγινε στο σπιτι]

Αρης: Πωπω τι λες τώρα...δεν είχα ικανή τη μάνα σου να κάνει κάτι τέτοιο στον πατέρας ή τέλος πάντων κατάλαβες χωρίς παρεξήγηση
Εγω: Δεν παρεξηγώ αλλά ούτε εγώ το περίμενα για τον Γιάννη το περίμενα αφού έστησε ολόκληρη απαγωγή εις βάρος μου, ανακάλυψα ότι έχω άλλα δύο αδέλφια
Αρης: Ξέρω είναι βαρύ αλλά δωστου χρόνο, δώσε σε όλους χρόνο και θα το ξεπεράσετε...ενταξει μικρούλα; (μου είπε γλυκά)

Και είχε δίκιο

Εγω: Σε ευχαριστώ που με ακουσες (του είπα και του χαμογέλασα ελαφρά)
Αρης: Δεν κάνει τίποτα, ξέρεις ότι σε νοιάζομαι...πολύ (είπε και με πλησίασε για να με φιλήσει)

Και εκείνη τη στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο μου

Απομακρύνθηκε απο κοντά μου με απογοητευμενο ύφος και άνοιξα το κινητό μου για να δω ποιος είναι