ညက အိပ်မဝခဲ့သည့် Renjun အတွက် မနက်ကိုးနာရီမှ စ၍ အတန်းတက်ရသည်မှာ ခါတိုင်းထက် စိတ်ညစ်ညူးဖွယ်ကောင်းလှသည်။ တစ်မနက်လုံးကို ကျိန်းစပ်စပ်မျက်လုံးများဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ဆယ်နာရီအချိန်က group ဖွဲ့ပြီး activitiy လုပ်ခိုင်း၍တော်သေးသည်။ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး အကြောင်းအရာတစ်ခုအကြောင်းဆွေးနွေးကာ အဖွဲ့ကိုယ်စားပြုက အတန်းကို ပြန်ပြောရမည်ဖြစ်သည်။
ဆွေးနွေးတုန်းက အဆင်ပြေပေမယ့် ကိုယ်စားပြုပြောရမည့် အချိန်ရောက်တော့ ပြောမည့်သူရွေးရသည်။ ပြောရမည့်သူကို မဲနှိုက်ရွေးတော့ Huang Renjun ဆိုတဲ့ သူပါပင်။သူတို့အဖွဲ့ပြောမည့် အကြောင်းက သွားကျန်းမာရေးအကြောင်းဖြစ်သည်။
"လူတွေက သွားပိုးစားတယ်လို့ပြောရင် သွားပိုးတွေက ကိုက်တယ်လို့ထင်ကြတာ။ တကယ်တော့ ပါးစပ်ထဲရှိတဲ့ စားကြွင်းစားကျန်တွေက အက်ဆစ်ဓာတ်ပေါက်ပြီး သွားကို ပျက်စီးစေတာပါတဲ့"
ချလပ်။
ရုတ်တရက်ထွက်လာသည့် အသံကြောင့် တစ်တန်းလုံးရဲ့အကြည့်က အသံလာရာ ဆီရောက်သွားကြသည်။
တရားခံ Lee Jeno က ဖုန်းကို လက်က ကိုင်ထားပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးနေသည်။ အားလုံးက အသံလာရာနေရာကနေ တဆင့် ဖုန်းကင်မရာချိန်ထားသည့် Renjun ဆီ အကြည့်ရောက်လာကာ ပြုံးတုံ့တုံ့တွေဖြစ်လာကြသည်။
သေလိုက်ပါတော့။
အိပ်ချင်စိတ်တွေအကုန်လွင့်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးပူနွေးလာရပြီး စင်ပေါ်က ဆင်းပြေးချင်စိတ်ဖြစ်လာသည်။ ပြောဖို့ကျန်သည့် အပိုင်းကို အလျင်အမြန် အဆုံးသတ်ပြီး အမြန်သူ့နေရာပြန်လာရသည်။
ရှက်နေပါတယ်ဆို Lee Haechan က လေသံဖြင့် နားနားကပ်ပြီး
"Renjun ရေ Lee Jeno က အရမ်းမိုက်တယ်ကွာ"တဲ့။
"အေး မင်းဘာသာမင်း မိုက်နေလိုက်။ ဒီမှာ အငွေ့ပြန်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားချင်နေပါတယ်ဆိုမှ"
"အငွေ့တော့ဖြစ်မသွားပါနဲ့ကွာ။ Jeno အချစ်တွေကို ခံစားသွားပါဦး"
"Lee Haechan "
သူခပ်ဆဆအော်လိုက်မှ
"OK OK"
Haechan က သူ့ ပါးစပ်ကို ဇစ်နဲ့ပိတ်သလိုလုပ်ပြပြီး တခစ်ခစ်ရယ်နေတော့သည်။
*
"Renjun ..Renjun.. Jun လို့"
"ဘာလဲကွာ"
ဘေးနားကကပ်လျှောက်ရင်း တတွတ်တွတ်ခေါ်နေသော Jeno ကြောင့် အနေခက်လှသည်။ အတန်းထဲမှာ ကတည်းက အတန်းသားတွေ ပြုံးစိပြုံးစိလုပ်နေကြပါတယ်ဆို အတန်းဆင်းတော့လည်း လိုက်လာပြန်သည်။ ဘေးနားက Lee Haechan က သူ့ကိုယ်သူ မရှိသလို တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"စိတ်ဆိုးနေတာလား"
"အေး ဟုတ်တယ်"
"ကောင်လေးတစ်ယောက်တော့ စိတ်လည်းမဆိုးတတ်ဘဲ ဆိုးနေပြန်ပါပြီ"
"စိတ်ဆိုးတတ်လို့ဆိုးနေတာပေါ့"
သူက ဆူအောင့်အောင့်ပြောလည်း Jeno က အပြုံးမပျက်ပေ။
"စိတ်ဆိုးတာထက် ရှက်နေတာပါ။ ကြည့်ပါဦး။ ပါးလေးတွေရော၊ နားရွက်တွေရော နီနေတာ"
အဲ့လိုပြောတော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အငွေ့ပြန်သလို ပူရှိန်းလာရသည်။
"တော်ပြီကွာ Lee Jeno ။ မပြောနဲ့တော့။ Lee Haechan ကလည်း တစ်ခုခုဝင်ပြောဦးလေ"
ဘေးနားမှာ တစ်ချိန်လုံး ရုပ်ရှင်ကြည့်သလို ကြည့်နေသည့် Haechan က
"ငါကဘာပြောရမှာလဲ"တဲ့။
"အေး အေး ဘာမှမပြောနဲ့ "
နှစ်ယောက်လုံးကို ထားခဲ့လိုက်သည်။ နှစ်ကောင်လုံးဘာမှန်းကို မသိဘူး။
