"ကိုယ်က စင်ပေါ်တက်ပြီး စကားပြောနေတဲ့ မင်းပုံလေးလိုချင်လို့ ဓာတ်ပုံရိုက်မိတာပါ"
"တော်ပြီလို့။ မပြောနဲ့တော့လို့"
အဲ့အကြောင်းတွေးရင် ရှက်ပါတယ်ဆိုမှ။ အလိုက်ကန်းဆိုးမသိ လာဖြေရှင်းနေသည့် Lee Jeno ရယ်ပါ။
Lee Haechan ဆိုသည့် သူငယ်ချင်းအကောင်းစားလေးကလည်း သူ့ကို ရည်းစားဟောင်းနဲ့ပစ်ထားခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင်က ကိုကိုနဲ့ dating သွားပါသည်တဲ့။ သူနဲ့ Jeno က စာသင်ချိန်မရှိသည့် အခန်းလွတ်ထဲရောက်နေသည်။
အခုက ဆယ့်နှစ်နာရီပင်မထိုးသေးဘဲ အတန်းကလည်း တစ်နာရီမှ စမည်ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာကလည်း Haechan မသွားခင်က သူ နဲ့အတူ စားပေးသွား၍တော်သေးသည်။ မဟုတ်ရင် Jeno နဲ့ နှစ်ယောက်တည်းအတူစားရမှာ။ နည်းနည်းအနေခက်တာမို့ Haechan ကို မရမက အတူစားဖို့ပြောရသည်။ Lee Jeno ဆိုသည်မှာလည်း အတန်းထဲက ထွက်လာကတည်းက သူ့ဘေးရောက်နေသည်မှာ နေ့လယ်စာလည်းအတူစား၊ အခုလည်း သူနဲ့အတူ ရှိနေပြန်သည်။
Lee Jeno က သူ့ကို တကယ်ကြီးလိုက်နေတာလား။
ထားတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုအိပ်ချင်နေတာကြောင့် ခဏမှေးရမည်။
"Jeno ငါ အိပ်ချင်လို့ ။ အဲ့ဒါ အခန်းထဲ လူဝင်လာရင်နှိုးပေးဦးနော်"
"အွန်း အိပ်လေ။ ကိုယ်စောင့်ပေးမယ်"
စာသင်ခုံတန်းပေါ် အိတ်ကို ခေါင်းအုံးဖို့ချလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို လှဲချလိုက်သည်။
"ခဏပဲနော် Jeno နာရီဝက်ကျော်လို့မှ နိုးမလာရင်လည်း နှိုးပေး"
"အင်း အင်း စိတ်ချလက်ချအိပ်"
Jeno က သူအိပ်တဲ့ စာသင်ခုံတန်းရဲ့ အရှေ့တန်းမှာ ထိုင်ကာ ဂိမ်းဆော့ရင်းပြောသည်။
ခေါင်းချလိုက်တာနဲ့ သူလည်းမှေးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
Renjun ပြန်နိုးလာတော့ ဆယ့်နှစ်ခွဲဖြစ်သည်။ သူက အမြဲအဲ့လိုပင်။ နေ့လယ်ခင်းကို ဘယ်တော့မှအကြာကြီးမအိပ်တတ်။ အလွန်ဆုံးနာရီဝက်သာ အိပ်တတ်သည်။ နေမကောင်းတဲ့အခါမှသာ ကြာတတ်သည်။
လှဲနေရာမှ ထထိုင်လိုက်တော့ ရှေ့ခုံက Jeno က ဂိမ်းဆော့နေရာက မော့ကြည့်သည်။
"နိုးပြီလား"
"အင်း"
"ရော့ ကော်ဖီ သောက်လိုက် ။ လန်းသွားအောင်"
Jeno က ခုံပေါ်ရှိ ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို သူ့ကိုပေးသည်။
"ကျေးဇူး"
ကော်ဖီက ပူနေသေးတာမို့ အခုမှ ရောက်လာပုံရသည်။ canteen က ပြန်လာတော့ ကော်ဖီဝယ်ခဲ့တာလည်း မမြင်ပေ။
"ကော်ဖီက အခုမှ ဝယ်ထားတာလား"
"အင်း။ မင်းနိုးလာရင်သောက်ဖို့ ကိုယ်မှာထားတာ။ ခုဏပဲ လာပို့သွားတာ။ ဘယ်လိုလဲ။ ကိုယ်တော်တယ်မဟုတ်လား"
သူ ပြုံးမိသွားသည်။
"အင်း တော်တယ်။တော်တယ်"
သူ့ပြောလိုက်တော့ Jeno က သဘောတကျ ပြုံးပြပြန်သည်။ ကလေးလေးတွေကို ချီးကျူးပေးတဲ့အခါ ပြောနေသလိုမျိုးပေါ့။
Lee Jeno က ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
သူ့အတွေးကို သတိထားမိပြီး သူ့ဘာသာရှက်သွားသည်။ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
"Huang Renjun ချစ်တယ်"
သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်းပြောတာမို့ အသက်ရှူမှားသွားရသည်။ ရင်တွေတအားခုန်လာပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ့အနားရှိစေချင်လာသည်။ Lee Jeno နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဆက်ရှိနေလျှင် သူ့အသည်းနှလုံးတွေ ပြုတ်ကျသွားမည်ထင်သည်။
ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ ရောက်မလာတာမို့
"ဟို ဟို စာသင်မယ့်အခန်းကို သွားကြစို့။ တစ်နာရီ ထိုးတော့မယ်"
Jeno က ရယ်ပြီး
"ကောင်းပါပြီဗျာ။ ကိုယ့်ကို စဉ်းစားပေးဦးနော်"
"အင်း အင်း"
အယောင်ယောင် အမှားမှားနဲ့ သူတို့သင်မယ့် စာသင်ခန်းဘက်ထွက်လာခဲ့သည်။
