'Jun အိပ်ရာက နိုးရင် အိမ်ရှေ့ခဏလာခဲ့ဦး'
ဆိုသည့်စာတိုလေးကြောင့် အိမ်ရှေ့ကို ခပ်မြန်မြန်လာခဲ့သည်။ စနေနေ့ ကျောင်းပိတ်တာမို့ ခြောက်နာရီကျော်တဲ့အထိ အိပ်ပစ်လိုက်သည်။ အိပ်ရာထတာနဲ့ ဖုန်းမကိုင်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ စည်းကမ်းချထားတာမို့ မျက်နှာသစ်ပြီးမှ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ Jeno က စာပို့ထားသည်။ စာက မနက်ခြောက်နာရီကတည်းက ရောက်နေတာမို့ Jeno အိမ်ရှေ့ရောက်နေတာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ပြီ။
သူအိမ်ရှေ့ရောက်တော့ Jeno က ခြံတံခါးဝနားမှာ စောင့်နေသည်။
"Jeno"
"နိုးပြီလား"
"အင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ"
Jeno က လက်ထဲက ပန်းစည်းကို သူ့ကိုပေးသည်။
"Good morning Babe"
မျက်နှာက ရှိန်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ပန်းစည်းက နှင်းဆီသုံးပွင့်ကို အစိမ်းရောင် အရွက်တချို့နဲ့ လှပစွာ စည်းနှောင်ထားသည်။ ပန်းရနံ့တွေကို သူမွှေးကြူလိုက်သည်။
"ကြိုက်လား"
"ကြိုက်တာပေါ့။ တအားကြိုက်တယ်"
"တအားကြိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား"
"အင်း"
ပန်းတွေကို သူက သဘောတကျနဲ့ နမ်းနေတာမို့ Jeno က ပျော်နေပုံရသည်။
"ဒါနဲ့ ဒါပေးဖို့ အစောကြီးကတည်းက ရောက်နေတာလား"
"မစောပါဘူး ။ ကိုယ်ရောက်တော့ ခြောက်နာရီပဲရှိသေးတယ်"
"ဖုန်းဆက်လိုက်တာမဟုတ်ဘူး။ စာပို့ထားတော့ အသံမကြားတော့ မနိုးဘူး"
"မင်း အိပ်ရေးပျက်မှာစိုးလို့။ ကိုယ်က စောင့်နိုင်ပါတယ်။ အခုက သိပ်လည်းမစောင့်လိုက်ရပါဘူး"
ရင်မခုန်ဘူးလို့ပြောရင် လိမ်ရာကျမည်။ Lee Jeno က အဲ့လောက်ထိ စိုးရိမ်ပေးတတ်တာလား။
"အခုရော အိပ်ရေးဝရဲ့လား"
"ဝ ပါတယ်"
"ကျောင်းဖွင့်ရက်ပေးရင်လည်း မင်းရှက်နေမှာ စိုးတယ်"
Jeno က သူရှက်မှာကို တကယ်စိုးရိမ်နေပုံပင်။
"အဲ့ဒါနဲ့ အိမ်ရှေ့ရောက်လာတယ်ပေါ့။ မေမေ ဆူတာခံရစေချင်လို့လား"
သူ့ရဲ့ စနောက်စကားမှာ Jeno က တကယ်ကြီးလန့်သွားပုံရသည်။
"အန်တီနိုးပြီလား"
ပြူးတိပြူးကြောင်နဲ့ လန့်နေတဲ့ပုံစံကြောင့် ရယ်မိသည်။
"မနိုးသေးပါဘူး"
ဆောင်းမနက်စောစော မှောင်ရိပ်သမ်းနေသေးတာမို့ သူတို့ရပ်ကွက်ထဲမှာ လူသွားလူလာလည်းမရှိသေးပေ။
"မှတ်မိလား။ ကိုယ်တို့တွဲခါစက ကိုယ်က ပန်းပေးမယ်ပြောပြီး နောက်နေ့ကျ မေ့နေလို့ မင်း စိတ်ကောက်သေးတယ်လေ"
ဟုတ်ပါသည်။ tutorial ရှိတာကြောင့် စာကျက်နေရလို့ ပန်းဝယ်ဖို့မေ့နေပါသည်တဲ့။ အဲ့ဒီတုန်းကလည်း Jeno တော်တော်ချော့လိုက်ရသည်။ ပန်းမရတာက အဓိကမဟုတ်ဘဲ ဒီအတိုင်း အချော့ခံချင်လို့ စိတ်ကောက်ခဲ့သည်။ အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ နည်းနည်းတော့ ရယ်စရာကောင်းသည်။
"မင်းအတွက် tutorial နဲ့ ယှဉ်တော့ ငါက ကျန်ခဲ့တာလေ"
အဲ့ဒါကို နည်းနည်းတော့မကျေနပ်ပါ။
"မင်းက ဘာနဲ့ ယှဉ်ယှဉ်ပထမပါ"
ရုတ်တရက် မျက်နှာကို အပူရှိန်တွေလာဟပ်နေသလိုပင်။
"အပိုတွေက"
"တကယ် ပြောတာ"
Jeno မျက်ဝန်းတွေက အမှန်တကယ်ပင်လေးနက်နေသလိုပင်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ နည်းနည်းပျော်သွားသလိုလိုရှိသည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူ့နဖူးပေါ်ကို အနမ်းတစ်ပွင့်ရောက်လာသည်။ သူကြောင်အသွားသည်။ ဆောင်းရာသီရဲ့ အအေးဓာတ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပူရှိန်းသွားရသည်။
"ကဲ ကဲ အထဲဝင်တော့။ အေးနေမယ်"
စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ Jeno ဘေးမှာကြာကြာနေရင်နှလုံးရောဂါရနိုင်သည်။
