Renjun အားကစားရုံထဲက ထွက်မယ်အလုပ်မှာပဲ အားကစားရုံအပေါက်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ Jeno နောက်ကျောကို မြင်ရသည်။ Jeno လည်း သူ့လို တစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်မယ့်သူဖြစ်ပုံရသည်။ သူ့ကိုယ်သူပင် သတိမထားမိဘဲ Jeno နောက်ကို အမီပြေးလိုက်မိသည်။
"Jeno"
Jeno က သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"Jun ဘာဖြစ်လို့လဲ"
သူ့ကိုယ်သူဘာဖြစ်နေမှန်းမသိတော့ပေ။ သူများတွေ ချစ်သူကိုယ်စီနဲ့ ထွက်သွားတာ မြင်ပြီး တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတဲ့ Jeno ကို သနားသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူတစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်ဖို့ကို ပျင်းနေလို့လား။
"ငါ့ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးနိုင်မလား"
"အိမ်လိုက်ပို့ပေးရမယ်ဆို ကိုယ်က သဘောကျတာပေါ့"
ကားဆီရောက်တော့ Jeno က သူ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးသည်။
"ခုဏက ပွဲပြီးသွားတော့ Mark Hyung တို့နဲ့ စကားပြောနေလို့ သူတို့နဲ့အတူတူပြန်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်က ထင်နေတာ"
"တတိယဘီးလေး မလုပ်ချင်ပါဘူး"
Jeno က ရယ်သည်။
"ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့တယ်လေ။ ချီးကျူးပေးပါဦး"
သူမေ့သွားသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပွဲကြည့်နေတဲ့သူထက် ပြိုင်ပွဲဝင်နေရတဲ့ သူက ပိုပြီး အနိုင်ရချင်မှာပင်။ အဲ့ဒါကို သူက လျှာလျှာရှည်ရှည်တွေပြောပြီး ပြီးကျတော့ မေ့နေသည်တဲ့။
"အရမ်းကို တော်ပါတယ်။ Jeno ရော တစ်ဖွဲ့လုံးရော ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အားကစားပွဲတွေအကြောင်း သိပ်မသိလို့ သေချာမပြောတတ်ဘူး။ သေချာတာကတော့ မင်းတို့ အနိုင်ရခဲ့လို့ တကယ်ပျော်ပါတယ်"
Jeno ကတော့ မူပိုင်အပြုံးလေးနဲ့ ကားမောင်းရင်းက သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်တာမို့ ရင်ခုန်နှုန်းလေး နည်းနည်းတော့ မတည်မငြိမ်ဖြစ်ရသား။
"တကယ်က သန့်စင်ခန်းသွားတုန်း မင်းတို့အဖွဲ့ကို မကောင်းပြောတာကြားခဲ့ရတယ်။ မင်းကိုရောပဲ ပြောနေကြတာ။ သူတို့ကျတော့ ပြိုင်ပွဲတောင်မဝင်ရဲဘဲနဲ့။ လာဝေဖန်နေလို့လေ။ အဲ့ဒီပါးစပ်တွေပိတ်သွားစေချင်တာ။ ဒီနှစ်ဖလားကို ရအောင်ယူနော်"
