"မနက်က Lee Jeno လာသွားတယ်"
Renjun စကားကြောင့် စားပွဲမှာ စာထိုင်ရေးနေတဲ့ Haechan က ခုတင်ပေါ်ထိုင်နေသည့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လာတာလဲ"
စားပွဲပေါ်တင်ထားသည့် ပန်းအိုးကို ညွှန်ပြရင်းမှ
"ပန်းလာပေးတာတဲ့"
"အာ"
Lee Haechan က အသံရှည်ဆွဲလို့ အာမေဋိတ်ပြုရင်း သိပြီဆိုသည့် အထားနဲ့ ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ငြိမ့်သည်။
"Romantic boy လေးပဲ"
"အစမို့ပါကွာ။ တွဲပြီးကြာလာရင် ငြီးငွေ့သွားမှာ။ ကြာရင်လည်း အချစ်တွေက အေးခဲသွားရော"
"Huang Renjun ရဲ့ ဒဿနပေါ့"
"အမှန်တရားကို ပြောတာ။ လောကကြီးထဲက ဘာကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်အချိန်ကြာရင် ငြီးငွေ့သွားတာ သဘာဝပဲ"
Haechan ခဏ ငြိမ်သွားသည်။
"Jeno မင်းကို ကြိုက်နေတာ ဘယ်လောက်တောင်ကြာပြီလဲ။ တို့ ပထမနှစ်ကတည်းကပဲလေ"
ဒီတစ်ခါငြိမ်သွားရသူက Renjun ဖြစ်သည်။
"ဒါနဲ့ သူက ငါ့ကို တကယ်ကြိုက်နေတယ်လို့ထင်လား Haechan "
"ထင်တာ မဟုတ်ဘူး။ မြင်နေရတာလေ ငတုံးလေးရဲ့"
"ဟုတ်လို့လား။ ဟန်ဆောင်နေတာရောမဖြစ်နိုင်ဘူးလား"
"တအားတွေးမနေနဲ့ ငါ့ကောင်ရ။ ချစ်ချင်ရင် ချစ်ပစ်လိုက်။ ယုံချင်ရင်ယုံပစ်လိုက်"
"အသည်းကွဲသွားရင်ရော"
"Renjun လေး မင်းက Lee Jeno ကို မယုံတာလား။ အချစ်ကို မယုံတာလား"
Haechan မေးတဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ခဲ့ပါ။ ပြီးတော့ Haechan က ပြောသေးသည် 'မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကလည်း ပြောင်းပြန်ကြီး။ ထားခဲ့တဲ့သူကို အပြစ်မရှိဘဲ အထားခံရတဲ့ သူက ပြန်လိုက်နေတယ်လို့'တဲ့။ သူကိုယ်တိုင်လည်းအံ့ဩမိပါသည်။ တကယ်လို့ သူသာ Jeno ဖြစ်ခဲ့ပါက ချစ်ပါတယ်ဆိုပြီး တောင်းပန်ရင်တောင် မကျေနပ်နိုင်တာကို Jeno က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွဲချင်ပါသတဲ့။
တကယ်တော့ အချစ်ဆိုတာရော ၊ Lee Jeno ဆိုတာရော သူ့အတွက် မခန့်မှန်းနိုင်သည့် ပုစ္ဆာဖြစ်သည်။
