Assignment က နှစ်ရက်လောက်နှင့်ပြီးသွားလို့ တော်သေးသည်။ မဟုတ်ရင် Lee Jeno နဲ့ ဆုံနေရဦးမှာ။ ကိုယ့် ex ကို ခဏခဏတွေ့နေရတာ သူ့အတွက်တော့ အဆင်မပြေလှပါ။
Renjun အတန်းထဲရောက်တော့ တွေ့လိုက်ရတဲ့ လူတွေကြောင့် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ Lee Haechan နဲ့ Lee Jeno က မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေကြပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို စားပွဲပေါ်ချထားသည်။ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် Haechan က တောက်ပစွာပြုံးလိုက်ပြီး
"Renjun ရေ ညနေ tutorial ဖြေရမှာလေး Jeno ကို ပြောပြလိုက်ပါဦး"
"မင်းပြောလိုက်လေ"
"ငါက စာမရသေးလို့ ကျက်ရဦးမှာ။ လာပါ"
လက်ကို အတင်းဆွဲပြီး Haechan က သူ့ဘေးမှာထိုင်စေသည်။ Jeno က အကူအညီတောင်းသလို မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ သူ့ကိုကြည့်နေပြန်သည်။
အကူအညီတောင်းတဲ့သူကို ပစ်ပစ်ခါခါ ငြင်းတတ်သောနှလုံးသားသည် သူ့မှာမပါခဲ့ပါ။
Jeno ကို ကျက်ရမယ့် စာမှတ်ပေးတော့ တချို့စာမျက်နှာများတွင် lecture လိုက်ထားသည့် အရိပ်အယောင်မတွေ့ရချေ။
"ဒီအပုဒ်သင်တုန်းက အတန်းလစ်တာလား"
မနေနိုင်ဘဲ မေးမိသည်။
ဟုတ်တယ်လို့ ဖြေပြီး ပြုံးယောင်ယောင်လုပ်နေသည်။
"အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုကျက်မှာလဲ"
"ဟို..ဒီအတိုင်း ရသွားမှာပါ"
"ဒီညနေဖြေရမှာကို အခုထိမကျက်ရသေးဘူးပေါ့"
"အခုဆို နှစ်နာရီလောက်ကျက်ချိန်ရှိပါသေးတယ်"
ရယ်ရင်းဖြေသည်။
သူလည်း တအားကြိုးစားနေတဲ့သူရယ်လို့မဟုတ်ပေမယ့် ဒါက တော်တော်ဆိုးသည်။ သူကမျက်မှောင်ကြုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ကြည့်ပြန်သည်။ ပြီးတော့ မနေနိုင်သည့် သူကပဲ စာရှင်းပြပေးလိုက်ရသည်။
ပထမနှစ်တုန်းက Renjun က အောင်မှတ်ဖိုးပဲ ကျက်မယ်လုပ်တော့ စာကို အကုန်ကြည့်ခိုင်းခဲ့သော Jeno မဟုတ်တော့ပေ။ Lee Jeno က ဒီနှစ်တွေအတွင်း တော်တော်ဆိုးလာပုံပါပဲ။
*
ဖုန်းမြည်သံကြောင့် အဝတ်ကို မြန်မြန်ဝတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ နာမည်မှတ်မထားသော အမည်မသိဖုန်းပင်။
"ဟယ်လို"
"Renjunnie လား "
"အင်း ဟုတ်တယ်"
"ဖုန်းနံပတ်မပြောင်းသေးဘူးဘဲ"
ဖုန်းခေါ်သူအသံကို မှတ်မိလာသလိုပင်။
"Jeno လား"
"အင်း...ကိုယ့်နံပတ်ကို ဖျက်လိုက်ပြီလား"
"အင်း"
Jeno ဘက်က ခပ်တိုးတိုးရယ်သံကြားရသည်။
"မနက်ဖြန် ကော်ဖီသွားသောက်ရအောင်"
အံမာ။ ဘာလဲဟ။ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့။
"မသောက်ချင်ဘူး"
"အဲ့ဒီစကားပြောဖို့ ကိုယ် သုံးနှစ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ မင်းသိလား။ အခုတောင် နည်းနည်းသောက်ထားတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ဖုန်းဆက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"
နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
"ကိုယ်တို့ တစ်ခါလောက် စကားပြောကြည့်ချင်သေးတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေပဲမဟုတ်ဘူးလား။ ကိုယ်တို့ ခင်လို့တော့ရသေးတယ်မဟုတ်လား Renjun ရယ်"
စကားအဆုံးမှာ Jeno ရဲ့ သက်ပြင်းချသံ ဖွဖွကို ကြားရသည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ တမျိုးပါပဲ။ Jeno က သနားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်လာသည်။
"မင်းအဆင်မပြေရင် ကိုယ်လည်း မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး။ ဒါပဲလေ"
အားလျှော့သံစွက်နေတဲ့ Jeno အသံကို သူအရှုံးပေးလိုက်သည်။
"ခဏ ခဏနေပါဦး။ မနက်ဖြန်အတန်းဆင်းရင် တွေ့ကြမယ်လေ"
