Good Liars//pl

7.

Ciemność rozlała się po korytarzu jak gęsty atrament, odcinając mnie od wszystkiego poza własnym oddechem i szaleńczym biciem serca.

– Vanessa? – głos Xaviera w moim uchu nagle brzmiał daleko, jakby dzieliły nas nie kilometry, ale cała rzeczywistość.

Nie mogłam wydusić z siebie słowa.

Stałam tam, wstrzymując oddech, czując, jak całe moje ciało zamienia się w kamień.

To nie mogła być awaria prądu. To było niemożliwe. Kurwa nie teraz. Nie w tej chwili.

Nie wtedy, gdy w dole domu usłyszałam kolejny dźwięk.

Cichy. Zbyt cichy.

Jakby ktoś się poruszał, ale nie chciał, żebym o tym wiedziała.

Gwałtownie odwróciłam głowę w stronę okna.

Mogłam tamtędy wyjść.

Gówno prawda.

Mój pokój był na piętrze. Jeśli spróbuję wyjść szybko, połamie sobie nogi.

Musiałam się uspokoić. Musiałam pomyśleć, to przede wszystkim.

– Vanessa, kurwa, co się dzieje?! – Xavier tym razem niemal warknął, a ja w końcu zmusiłam się, by otworzyć usta.

– Światło... – wyszeptałam, a głos ugrzązł mi w gardle. – W korytarzu zgasło.

Przekleństwo, które usłyszałam po drugiej stronie, było tak ciche, że niemal go nie wyłapałam.

– Nie rozłączaj się. – Jego głos był niższy, groźniejszy. – Słyszysz mnie, Vanessa? Nie rozłączaj się.

Nie odpowiedziałam.

Bo właśnie wtedy coś stuknęło w dole domu.

A ja wiedziałam, że to nie był przeciąg.

To był ktoś. Ktoś, kto wcale nie zamierzał się dłużej ukrywać.

Nagle w mojej głowie pojawił się tylko jeden obraz.

Ciocia i wujek. Przecież byli na dole.

Spali. A jeśli...

Nie czekając dłużej, otworzyłam szerzej drzwi i wyszłam na korytarz.

Było ciemno jak w grobie.

Z każdym krokiem moje serce biło coraz szybciej, a telefon w dłoni wydawał się jedyną rzeczą, która mnie jeszcze łączyła z rzeczywistością.

W końcu dotarłam do schodów.

I wtedy to zobaczyłam. Cień.

Na ścianie, na dole, poruszający się powoli.

Nie mogłam oddychać.

Kurwa. To się działo naprawdę.

To nie była paranoja. To nie był przypadek.

Ktoś był w moim domu.

I nie wiedziałam, czy już mnie zauważył.

– Xavier – wyszeptałam, starając się, żeby mój głos nie drżał.

– W drodze. – Jego odpowiedź była szybka, szorstka, ale wiedziałam, że niczego nie przyspieszy.

Nie miałam czasu czekać. Musiałam coś zrobić.

Ale co?

Co, do kurwy, miałam zrobić?!

Zeszłam jeden stopień. Potem drugi.