"Εγώ να μην νοιάζομαι; Στην μέση να με ανοίξουν εσένα θα βρουν"
Η Σελίν πέρασε όλη της τη ζωή πιστεύοντας πως η θάλασσα μπορούσε να την προστατεύσει από τα λάθη της στεριάς. Έκανε λάθος.
Όταν το πλοίο της δέχεται εισβολή και ο άγνωστος που στοιχειών...
¡Ay! Esta imagen no sigue nuestras pautas de contenido. Para continuar la publicación, intente quitarla o subir otra.
Η θάλασσα είχε διαφορετική αίσθηση από το πλοίο τους. Είχα να την δω μία ολόκληρη εβδομάδα και μου έλειπε. Μόνο την κίνησή της ένιωθα. Την μύριζα και την άκουγα από τον φεγγίτη στην καμπίνα που με είχαν κλείσει, αλλά τίποτα παραπάνω. Ένιωθα σαν επαίτης που ξεροστάλιαζε κάτω από το στρογγυλό παραθυράκι για μία κλεφτή ματιά, μία γεύση ελευθερίας.
Ο ήλιος κόντευε να ανατείλει, όπως μαρτυρούσε το λιγοστό φως που άρχισε να μπαίνει στο δωματιάκι. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ήταν λες και η κίνηση αυτού του πλοίου ήταν διαφορετική - το δικό μου είχε ζωή, γινόταν ένα με τα κύματα. Αυτό ήταν σταθερό, αυστηρό, ακίνητο θαρρείς. Σαν να το ανάγκαζαν να πλεύσει, σαν άλογο που του τραβούσαν τα χαλινάρια για να περπατήσει.
Κοίταξα το παλτό μου και το καπέλο μου κρεμασμένα σε έναν γάντζο δίπλα στον φεγγίτη, τα μόνα υπάρχοντά μου πέρα από τα ρούχα που φορούσα. Είχαν πάρει όλα τα όπλα μου κι ας ήξεραν ότι δεν θα έκανα κάποια βλακεία, γιατί το πλοίο ήταν τόσο φίσκα από Γιους του Κρόνου που δεν θα προλάβαινα ούτε να πέσω από το καράβι και ήδη τα κύματα θα με ξαναέβαζαν μέσα.
Γύρισα πλευρό για να κοιτάξω τον φρουρό μου. Σοβαρός και αμίλητος. Το βλέμμα του ήταν μόνιμα κολλημένο κάπου μπροστά του. Επίσης έζεχνε τόσο πολύ που έκρυβα την μύτη μου κάτω από τα σκεπάσματα, κάθε φορά που είχε αυτός βάρδια.
Ποιος ξέρει τι σκεφτόταν. Πιθανότατα όχι πολλά. Φρουροί και αστυφύλακες. Ηλίθιοι, έστω οι περισσότεροι από αυτούς. Βρες ένα μάτσο άμυαλους που τους αρέσει να το παίζουν μάγκες και να ρίχνουν κάνα χέρι ξύλο και φτιάχνεις στρατό ολόκληρο από δαύτους. Στην πιάτσα τους φωνάζαμε κύνες - σκυλιά των αφεντικών τους.
Ξεφύσησα και ανασηκώθηκα στο κρεβάτι. Κοίταξα πάλι προς το μέρος του φύλακα.
"Σήμερα θα βγω πιστεύεις;" τον ρώτησα.
"Όχι ακόμα, δεσποινίς. Θα πρέπει να κάνετε υπομονή μέχρι να φτάσουμε στεριά" απάντησε αυστηρά με χέρια σταυρωμένα πίσω από την πλάτη του.
