"Εγώ να μην νοιάζομαι; Στην μέση να με ανοίξουν εσένα θα βρουν"
Η Σελίν πέρασε όλη της τη ζωή πιστεύοντας πως η θάλασσα μπορούσε να την προστατεύσει από τα λάθη της στεριάς. Έκανε λάθος.
Όταν το πλοίο της δέχεται εισβολή και ο άγνωστος που στοιχειών...
Oops! Această imagine nu respectă Ghidul de Conținut. Pentru a continua publicarea, te rugăm să înlături imaginea sau să încarci o altă imagine.
"Να ξέρεις είσαι φρικτός ψεύτης" ψιθύρισα στον Ζίνο, καθώς κάναμε τα πρώτα μας βήματα μέσα στο ανάκτορο.
Στα λιμάνια είχαν ακουστεί πολλά πράγματα για αυτό το μέρος - όλα διαφορετικές εκδοχές μίας παρόμοιας ιστορίας: εν ολίγοις, ο λαός πεινούσε και αυτοί μπορούσαν να κοιτάξουν την αντανάκλασή τους στα πατώματα. Αριστερά και δεξιά μας υπήρχαν πολλές πόρτες που οδηγούσαν σε πολλά διαφορετικά γραφεία και υπηρεσίες. Ακόμα και ο στρατός, το λιμενικό και οι μπάτσοι είχαν τα ανώτατα γραφεία τους εδώ, όπως και κάθε τομέας διακυβέρνησης.
Το παχύ κόκκινο χαλί κατάπινε τον θόρυβο των βημάτων μας. Ένιωθα μία αηδία στην αίσθηση ότι το πόδι μου βυθιζόταν στο βελούδο. Σαν να στερεί κάτι από το ίδιο μου το βήμα, σαν να αφαιρούσε από εμένα την πρωτοβουλία του να περπατάω και να τόνιζε ότι το κάνω μόνο με τους όρους και την άδεια τους.
"Δεν ξέρω σε τι πράγμα αναφέρεστε, δεσποινίς" απάντησε χωρίς καν να με κοιτάξει και κάγχασα.
"Μία χαρά ξέρεις"
"Σας ορκίζομαι στους Θεούς μας, δεσποινίς. Ακολουθώ απλά εντολές"
Δεν ήξερα τι να πιστέψω μαζί του. Ο τρόπος που φερόταν, ο τρόπος που μου μιλούσε ακόμα και τις ελάχιστες φορές που το επέτρεπε στον εαυτό του, με μπέρδευαν όσο τίποτα. Κάθε φορά που έλεγα στον εαυτό μου 'ορίστε, είδες; Δεν είναι αυτός. Σταμάτα να πιάνεσαι από το παραμικρό και ξεπέρνα το', πάντα κάτι έλεγε ή με κοιτούσε με έναν τρόπο που απλά μου αποδείκνυε ότι ήταν αυτός. Το αγόρι από το όνειρο.
Θυμήθηκα την σκηνή στο πλοίο, τον τρόπο που άρπαξε το χέρι μου. Ανατρίχιασα. Εκείνη την στιγμή με εξόργισε, ένιωσα σαν να βεβήλωνε την ανάμνηση του σωσία του. Λες και άθελά του, μόνο μοιάζοντας στον Ζίνο που ήξερα, τον κορόιδευε. Κορόιδευε εμένα που περίμενα και ήλπιζα και κρεμόμουν από την κάθε του κίνηση για να πιστέψω ότι ήταν αυτός.
