AHVES

13. ZİYAN OLMAK PART2

Yeni bölümden kocaman merhaba ballarım, nasılsınız? Valla beni soracak olursanız, çok yorgunuumm. Hem ders çalışmak hem bölüm yazmak zor iş ama hangisine daha öncelik vereceğim diye düşünmek daha zor iş yahu. 🙈 Neyse ki sonunda bölüm atabildim ya, valla benden mutlusu yok herhalde. 😅 Şaka maka bir yana canlar biliyorsunuzdur belki bu sene yoğun bir KPSS hazırlığındayım, mübarek herkesin duasıyla inşAllah önümüzdeki sene atanacağım dermişiim. Bu arada kitabımızda basılsa ne güzel olurdu değil miiii? Ah hayaller ve hayatlar.🥺

Neyseee şimdilik bunları düşünmeyelim( her gün, her dakika düşünüyorum.) Biliyorum ki bölümleri geç atıyorum ama gerçekten erken atmak için elimden geleni yapıyorum ama olmuyor maalesef ki. Aile evinde olmak her şeyi daha da zorlaştırıyor maalesef ki. Sanki bütün sorunlar beni buluyormuş gibi hissediyorum. Bölümler geç gelse de atmaya devam edeceğim, biraz bu tempoya alışabilirsem düzenli olarak belli aralıklarla atmaya başlayacağım umarım başarabilirim. Sizden bu süreçte istediğim tek şey lütfen elinizden geldiğince bana destek olmanız. Ahves olarak kocaman bir aile olma yolunda emin adımlarla ilerliyoruz, ben elimden geleni yapacağım ve sizlerinde yapmasını istiyorum. En azından bölümleri okurken oy verseniz ve bir tane dahi olsa yorum yapsanız beni o kadar mutlu edersiniz ki en azından emeklerimin karşılıksız olmadığını görür ve daha hevesle yazmaya devam ederim.

Şimdiden hepinize teşekkür ederim. İyiki varsınızz hepinizi çok çok çok seviyorummm. Umarım bölümü seversiniz.

Bana ulaşabileceğiniz, sizlerle sohbet edebileceğimiz, soru-cevaplar yapabileceğimiz, bölümler hakkında bilgi edinebileceğiniz sosyal medya hesaplarım.

INSTAGRAM KİTAP HESABI: yildiztozuyazari7
INSTAGRAM ŞAHSİ HESABIM: ilay.day00
TİKTOK: yildiztozuyazari7

Beni Wattpad'den ve Instagramdan takip etmeyi unutmayın. 🤍🙈

Keyifli okumalar dilerim.💜

İnsan bazen zamanın elleri arasında ezilmiş bir toz tanesi gibi hisseder kendini; ne göğe, ne toprağa, nede ikisi arasında ki o ince ve keskin çizgiye... Debelenip dururuz zamanın biçare ellerinde ve sonra bir bakarız bir ses yankılanır varlığın en kuytu yerinde; bu ne bir doğum ne de bir ölümdür. Bu bir hatırlayıştır aslında... Kadim, bin yıl öncesine ait bir yakının yüreğe düşmesidir. Tıpkı bizim yüreğimizde kanat çırpan o gerçek gibi. Türklük gibi, vatan gibi, bayrak gibi... Biz nereye ait olduğumuzu çok iyi bilen bir milletiz. Çünkü biz Türk'üz. Bir asker gibi doğar, bir asker gibi büyür ve bir asker ölürdük. Biz ölürken bile var oluruz. Bizi yok etmek için karışımıza çıkan herkesin sonu olmak için var oluruz... Ve biz, her defasında daha da korkusuz, daha da sağlam şekilde yeniden doğarız, Çünkü biz Türk'üz; köklerimiz toprakla, göğsümüz vatansızlıkla sınanmaz, yüreğimiz bayraksız bir geceyi tanımaz. Biz, var olmak için doğarız; varlığımızın gücü, tarihin en karanlık köşelerini bile aydınlatacak kudrettelidir... Şimdi bulunduğumuz odada Artun Agâh'ın gerilmiş sırtını izlerken düşündüğüm tek şey bizi bizden koparmak ve öldürmek için düşmanın oynadığı haince oyunlardı.

Börte, Öyke ve Alp sınır dışı görevlerinden bir kaç hafta sonra döneceklerdi lakin bir kaç saat önce aldığımız haber ile soluğu karargahın operasyon takip ve komuta merkezine gelmiştik. Börte yaralıydı, Alp ortada yoktu ve en kötüsü bölge koşulları sebebi ile bir intikal söz konusu değildi. Komuta merkezinin solgun ışıkları, tavan boyunca sıralanan beyaz ledlerin altında metalik bir parıltısı üstümüze dökülürken kimimiz ayakta, elleri kollarına kenetlemiş, gözleri dev ekranlarda akan görüntülere kilitlenmişti; kimimiz ise ortada yer alan yuvarlak masanın etrafına oturmuş, sırtlarını sert sandalyelere yaslamadan, her an kalkmaya hazır bekliyordu. Masanın yüzeyinde yer alan dijital harita, mavi ve kırmızı çizgilerle canlı bir organizma gibi nefes alıyor; birimlerin konumları, rotalar ve sinyaller dalgalanır gibi hareket ediyordu.