ZÜMRÜT

Elzem Elem

‎Zahiri mağrur olan, batıni de noksandır.
‎Nefsi süzülmez deriyle kaplıdır; hoşluktan ıraktır.
‎Yavru kedilerin şefkate açlığı, nazarında doyumsuzluktur.
‎Oysaki insan da aşka aç; kalbini açık tutana muhtaçtır.
‎
‎Gündüzünün gece olmayacağına inanan da odur.
‎Elzem elem içinde kıvrandığı hâlde,
‎Sevgilisi uğruna uçan, İshak kuşunu bir görse,
‎Yanakları kirazın allığını alır,
‎Rızasız kendinden utanır.
‎
‎Güneşten gafildir, buzlanıp geri çekilir; çözülmeyişi sızısıdır.
‎Gülleler atar sabırsız; dünyaya mağluptur.
‎Yalnızca olduğu yere düşer, durur.
‎Esasında, hiç başlamamış cümlelere noktadır.
‎
‎Ne Mihalıççık'tan Yunus adına, Mevla'ya açılan el olur,
‎Ne de Nallıhan'ın renkli, kat kat dağlarındandır,
‎Fakat hata eder, kuldur; sevdanın yolcusudur.
‎Daha çok bilmesi gerektiğinden unutur.
‎