''မင္းလည္း မင္းမယ္ေတာ္ကို သတိမရဘူးလား...ကိုယ္ေတာ္ မင္းတို႔ ႏိုင္ငံကိုၾကြဖို႔ စိတ္ကူးထားတယ္...မင္း လိုက္ခ်င္ရင္ လိုက္ႏိုင္တယ္''
...ဒါဆို ကြ်န္ေတာ့္ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လြွတ္မွာ မဟုတ္ဘူးေပါ့...ေတာ္ပါေသးရဲ႕...
''ေက်းဇူးၾကီးမား လွပါတယ္ မင္းၾကီး...ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္''
xxxxxxxxxxxxxxxx
ေဝါယာဥ္ေပၚမွာ လိုက္ပါလာရင္း ကြ်န္ေတာ္ လိုက္ကာေလးကို ဖြင့္ၾကည့္မိလိုက္သည္...အိုး...ပန္းေတြက သိပ္လွတာပဲ ဒါကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာပဲ ပြင့္တဲ့ပန္းေတြ...ဒါဆို ျမိဳ႕ထဲကို ေရာက္ဖို႔ ရက္သိပ္မလိုေတာ့ဘူးေပါ့...ခရီးႏွင္လာရတာ လခ်ီေနျပီဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ နန္းေတာ္ထဲကို ေရာက္ခ်င္ေနမိျပီ...မယ္ေတာ့္ကို ေတြ႕ခ်င္တာလည္း ပါသည္ေပါ့...မင္းၾကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ ဆက္ဆံေရးကေတာ့ ၾကင္ယာေတာ္ဆိုတာထက္ စကားေျပာေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ ပိုတူေနသည္...တျခားမိဖုရားေတြနဲ႔က တိုင္းျပည္ေရးရာ ကိစၥေတြ တိုင္ပင္လို႔ မရဘူးေလ...အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကိုယ္တိုင္ ျမင္းထြက္စီးေနတဲ့ မင္းၾကီးက ေဝါေပၚ ျပန္ေရာက္လာသည္...
''မင္းတို႔ႏုိင္ငံရဲ႕ နယ္စပ္ကို ေရာက္ေနျပီ ၾကင္ယာေတာ္''
''မွန္လွပါ မင္းၾကီး...ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ ႏုိင္ငံမွာပဲ ပြင့္တဲ့ ပန္းေတြ လွမ္းျမင္လိုက္ပါတယ္''
''ကိုယ္ေတာ္လည္း ျမင္ေတာ္မူတယ္...ဒီတိုင္းျပည္က သိပ္သာယာတာပဲ''
''ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္က လူေတြက သိပ္ရုိးတယ္ ေအးတယ္...စစ္လက္နက္ေတြ ထုတ္လုပ္မယ့္ အစား ပန္းခင္းေတြပဲ လိႈင္လိႈင္မ်ားေအာင္ လုပ္တယ္...စစ္ပညာအစား ေဆးပညာကိုပဲ ေလ့လာၾကတယ္''
''မင္းေျပာပံုအရဆို ကိုယ္ေတာ့္တိုင္းျပည္က စစ္ေသြးၾကြေနတဲ့ ပံုစံျဖစ္ေနျပီ''
...အဲ...ကြ်န္ေတာ္ ဘာေတြ ေျပာမိသြားပါလိမ့္...မင္းၾကီးကို မွေနာ္...ျမန္ျမန္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ရမ္းျပီး
''ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးက ဒီတိုင္း ေလွ်ာက္တင္မိတာပါ...အမ်က္မထြက္ပါနဲ႔ မင္းၾကီး''
...မင္းၾကီးက ခပ္ေဖာ့ေဖာ့ ရယ္လိုက္သည္...
''ကိုယ္ေတာ္ကလည္း ဒီတိုင္း စကား အျဖစ္ေျပာလိုက္တာပါ''
...ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မင္းၾကီးရဲ႕ အရယ္အျပံဳးေတြကို ရခဲ့ျပီေပါ့ေနာ္...ကြ်န္ေတာ့္ကို မခ်စ္ပါနဲ႔...မုန္းခ်င္သေလာက္ မုန္းပါ...ရပါတယ္...ဒါေပမဲ့ တစ္ခုပဲ...ကြ်န္ေတာ့္ကို အေဝးကို ေမာင္းမထုတ္ပါနဲ႔ မင္းၾကီး...
xxxxxxxxxxx
