အခ်က္တစ္ဆယ္
တစ္ဆယ့္တစ္ခ်က္
တစ္ဆယ့္ႏွစ္ခ်က္...
ၾကိမ္ဒဏ္တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္က အသည္းခိုက္ေအာင္ နာလြန္းေပမယ့္ Jaejoong မေအာ္ႏုိင္...ဘယ္ေအာ္ႏုိင္ပါ့မလဲ...ၾကိမ္ဒဏ္မေပးခင္ကတည္းက အဝတ္ျဖဴတစ္ခုကို သူ႔ပါးစပ္ထဲမွာ ကိုက္ခိုင္းထားသည္ေလ...အေပၚဝတ္ရုံ ဝတ္ထားေပမယ့္လည္း မင္းမႈထမ္းေတြကပဲ အားထည့္ရုိက္လို႔လားမသိ ...ၾကိမ္ဒဏ္က သူ႕အတြက္ ျပင္းလြန္းသည္။
ႏွစ္ဆယ့္ကိုးခ်က္...
''ျပီးေတာ့မွာပါ...တစ္ခ်က္ပဲ လိုေတာ့တယ္ ျပီးေတာ့မွာ...''
Jaejoong ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးရင္း သတိမလစ္သြားေအာင္ မနည္းၾကိဳးစားေနရသည္...
အခ်က္သံုးဆယ္...
ၾကိမ္ဒဏ္ျပီးသြားတာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ Jaejoong ရဲ႕အပါးေန နန္းတြင္းသူေတြ သူ႔ကို တဲြထူျပီး နန္းေဆာင္ကို ျပန္ေခၚသြားလိုက္သည္...Jaejoong ကေတာ့ သတိရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္ အေျခအေနျဖစ္ေနသည္...
xxxxxxxxxxx
ကြ်န္ေတာ္ သတိရလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနေတာင္ အေတာ္ျမင့္ေနပါျပီ...အိပ္ရာကေန ထဖို႔ ၾကိဳးစားလိုက္ေပမယ့္ ေက်ာကတဆစ္ဆစ္ ကိုက္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ အသာပဲ ေမွာက္လ်က္ ျပန္လဲွလိုက္မိသည္...အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ေၾကာင္ေလးက အိပ္ရာေပၚ ခုန္တက္လာျပီး ကြ်န္ေတာ့္အနား ပြတ္သီးပြတ္သပ္ လာလုပ္ျပန္သည္...ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာင္ေလးကို ေခါင္းခဏပြတ္ေပးျပီး မ်က္ႏွာကို ေခါင္းအံုးေပၚ အပ္ျပီး မ်က္လံုး အသာျပန္မွိတ္ထား လိုက္မိသည္...
ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လံုးမွိတ္ျပီး သိပ္မၾကာလိုက္...ကြ်န္ေတာ့္ ေက်ာက ဒဏ္ရာေတြကို တစ္ေယာက္ေယာက္က လိုက္ထိေနတဲ့ အေတြ႕အထိကို ခံစားလိုက္ရသည္...ahhh...ဟိုေၾကာင္ကဲေလး...ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာေပၚ တက္ေဆာ့ေနသည္နဲ႔ တူသည္...
''ေဟ့ေကာင္ေလး...နာတယ္ကြ...ဖယ္ဦး''
ကြ်န္ေတာ္ ေျပာရင္းဆုိရင္း ေက်ာေပၚလာထိေနတဲ့ ေၾကာင္ေလးကို ဖယ္ဖို႔လည္း ကိုင္လိုက္ေရာ...ဟင္...ေၾကာင္ေမြးလို ပြပြအိအိေလးလည္း မဟုတ္...ဒါ...ဒါလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ပဲ...မဟုတ္မွ လဲြေရာ...
''ၾကိမ္ဒဏ္ ခံျပီးမွပဲ ကိုယ္ေတာ့္ကိုေတာင္ ေဟ့ေကာင္ေလးလို႔ ေခၚရဲေနျပီေပါ့ေလ''
...ရင္းႏွီးေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ခပ္နိမ့္နိမ့္ ေယာက်ာ္းသံကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ၾကက္သီး ျဖန္းခနဲ ထသြားသည္...အိပ္ရာေပၚက ကမန္းကတန္းထျပီး...
''မင္းၾကီး...''
''မင္းအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ ထင္လို႔ နန္းတြင္းသူကို မေလ်ွာက္တင္ခိုင္းဘဲ ဝင္လာတာ...ျပန္လွဲပါ''
ကြ်န္ေတာ့္ ပခံုးကို အသာကိုင္ရင္း ျပန္လွဲခိုင္းတဲ့ မင္းၾကီး...အျမဲလိုလို တေျဖာင့္တည္း ျဖစ္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက ဒီတစ္ခါေတာ့ ရယ္ေနသည္...သူရယ္တာကို ခုမွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ျမင္ဖူးျခင္း...ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ရာေပၚကေန သူ႔ကို ဆက္စုိက္ၾကည့္ေနမိသည္...
''နာေနေသးလား...အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္ မင္းကို အမိန္႔မပါဘဲ အေဆာင္အျပင္ မထြက္ဖို႔ မွာထားတာေပါ့''
ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႔အသံမွာ ကရုဏာသံေလး စြတ္ေနသည္...
''ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး နားလည္ပါတယ္ မင္းၾကီး...ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးရဲ႕ ေၾကာင္ေလး အသတ္ခံရမွာ စိုးလို႔ပါ...ကြ်န္ေတာ္က ေၾကာင္ဆို သိပ္ခ်စ္တာ...''
''ေနာက္ကို မင္းေၾကာင္ေမြးခ်င္ရင္ ေမြးလို႔ ရတယ္...ဘယ္သူ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္မွ မလိုဘူး...တျခားမိဖုရား အေဆာင္ေတြေတာ့ မေရာက္ေစနဲ႔ေပါ့...ဟုတ္ျပီလား...ကိုယ္ေတာ္ ညီလာခံ ရွိလို႔ ျပန္ၾကြဦးမယ္''
စကားလည္း အဆံုး အခန္းထဲကေန ျပန္ထြက္သြားတဲ့ သူ႔ကို ၾကည့္ျပီး ႏွေျမာသလိုလို ဝမ္းနည္းသလိုလို...ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏွိပ္စက္မယ့္သူ ထြက္သြားတာေတာင္ သူ႔ကို လွမ္းဆဲြထားခ်င္မိသည္...ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘယ္လိုမ်ား ျပဳစားလိုက္တာလဲ မင္းၾကီးရယ္...
''ၾကင္ယာေတာ္...''
ထိုအခ်ိန္မွာပဲ Sookyung အခန္းထဲ ဝင္လာျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို အရုိအေသေပးေတာ့သည္...
''သက္သာေတာ္မူရဲ႕လား...ခဏေနရင္ နန္းတြင္း သမားေတာ္ၾကီး လာပါလိမ့္မယ္''
''နန္းတြင္း သမားေတာ္ၾကီး??? ...ကိုယ္ေတာ့္လို ၾကင္ယာေတာ္ နန္းတြင္း သမားေတာ္ၾကီးနဲ႔ ကုသလို႔ ရတယ္လား''
''ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ နန္းတြင္း သမားေတာ္ၾကီးက မင္းၾကီးရယ္ မိဖုရားေခါင္ၾကီးရယ္ အိမ္ေရွ႕စံရယ္ကိုပဲ ကုသေပးတာပါ...ဒါေပမဲ့ မေန႔ညက မင္းၾကီးက နန္းတြင္း သမားေတာ္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ ၾကင္ယာေတာ္ကို ကုသေပးရမယ္လို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္လို႔ပါ...''
ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲ အမ်ိဳးအမည္ေဖာ္ျပလို႔ မရတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးစံု ေနရာယူသြားသည္...မင္းၾကီးရဲ႕ အျပဳအမူ လုပ္ရပ္ ေတြက ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေပမယ့္ ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မဟုတ္ဘဲ Ara ႏွိပ္စက္တာခံတဲ့ သနားစဖြယ္လူတစ္ေယာက္လို႔ ျမင္လို႔ လုပ္ေပးသြားတဲ့ အျပဳအမူဆိုတာကို သိေနတဲ့ အေတြးက ရင္ကို နာက်င္ေစသည္...
...ေက်းဇူးျပဳျပီး ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ ျမင္ေနတဲ့ သေဘာထားကို ေျပာင္းေပးပါ Yunho...
xxxxxxxxxxxxx
